جهت بررسی دقیق‌تر شرایط جاری میان ایران و آمریکا و چشم‌انداز وقوع جنگ احتمالی به گفت‌وگو با «دکتر فؤاد ایزدی»، عضو هیات علمی دانشگاه تهران پرداخته‌ایم:

در هفته‌های اخیر شاهد صعود نفت تا ۱۱۰ دلار و سپس سقوط آن به کانال ۹۰ دلار بوده‌ایم. تحلیل شما از کاهش رخ داده در قیمت نفت چیست و دلایل آن را چه می‌دانید؟
یکی از دلایل کاهش اخیر قیمت نفت این است که ظاهراً مقدار قابل توجهی نفت در حال خروج از تنگه هرمز است. ما شاهدیم که روزانه ایران تعدادی نفتکش متخلف را در تنگه هرمز هدف قرار می‌دهد اما معمولاً تعداد نفتکش‌های هدف‌قرارگرفته از ۳ فروند در روز تجاوز نمی‌کند. یعنی این احساس ایجاد شده که شاید یک کوپنی وجود دارد که فقط تعداد خاصی نفتکش متخلف در روز هدف قرار بگیرند. از سوی دیگر، ادعای طرف آمریکایی این است که خروج نفت از تنگه هرمز به میزان پیش از آغاز جنگ رسیده است. البته این حرف آمریکایی‌ها قابل راستی‌آزمایی نیست. خلاصه کلام اینکه به نظر می‌رسد نفت به مقدار کافی در بازار وجود دارد و آن توقف تولید و عرضه‌ای که در دوران جنگ ۴۰ روزه رخ داده بود دیگر وجود ندارد. به بیان ساده‌تر، عرضه و تقاضای بازار نفت با یکدیگر تنظیم شده و درنتیجه قیمت نفت کمی متعادل‌تر شده است. در کنار دلیل مذکور برای کاهش قیمت نفت، ما بحث جنگ روانی ترامپ در آستانه انتخاباتی که در آمریکا برگزار شد را داشتیم. قطعاً همه شاهد بودیم که سلاح مهم دموکرات‌ها در مقابل ترامپ در انتخابات اخیر چیزی جز انتقادات تند به افزایش قیمت نفت و به تبع آن افزایش هزینه‌های سوخت در سبد معیشت خانوار آمریکایی نبود. حتی بر اساس نظرسنجی‌های گوناگون بین ۶۷ تا ۶۹ درصد مردم آمریکا مخالف جنگ با ایران هستند و دلیل اصلی این مخالفت نیز قیمت بالای سوخت است. بنابراین ترامپ تا دید که قیمت نفت در حال اندکی کاهش است وارد صحنه شد و در شبکه‌های مجازی پست‌های اطمینان‌بخشی درباره تداوم کاهش قیمت نفت و همچنین تداوم مذاکره با ایران و احتمال پایان جنگ منتشر کرد. از این‌سو هم شاهد اظهارنظرهای عجیب از سوی مقامات ایرانی از جمله ریاست محترم جمهور جناب آقای دکتر پزشکیان درباره تمایل بالای ایران به پایان جنگ با آمریکا از طریق مذاکره و دستیابی به توافق بودیم. خب معلوم است وقتی ما با بازی رسانه‌ای ترامپ همراه شده و در زمین او بازی کنیم؛ بازار جهانی نیز دچار خوش‌بینی شده و قیمت‌های جهانی نفت، گاز و فرآورده‌های نفتی ریزش خواهد کرد.

لطفاً کمی درباره این اظهاراتی که در ماجرای اخیر که منجر به کاهش قیمت نفت شد بیشتر توضیح دهید.
وقتی رئیس‌جمهور آمریکا حداقل در ظاهر دم از گفت‌وگو می‌زند و هم‌زمان در ایران هم برخی دم از گفت‌وگو می‌زنند؛ نخستین برداشت مردم آمریکا و سایر نقاط جهان، احتمال بالای پایان جنگ و آغاز صلح میان ایران و آمریکا در آینده نزدیک است. درنتیجه دلیلی وجود نخواهد داشت که قیمت نفت همچنان بالای ۱۰۰ دلار بماند. یعنی گفتاردرمانی ترامپ به همین راحتی که اشاره کردم نتیجه می‌دهد. از سوی دیگر، نگاه بازارهای نفت به آینده است. یعنی مثلاً قیمت اعلامی نفت برنت در روز جاری مربوط به نفت تحویلی در ۳ ماه دیگر است. درنتیجه وقتی همه پالس‌ها نشان‌دهنده حرکت منطقه غرب آسیا به سمت شرایط مطمئن‌تری نسبت به امروز است؛ قطعاً طبیعی خواهد بود که نفت کاهش قیمت پیدا کند. یعنی این روزها متاسفانه در حال حرکت به نقطه‌ای هستیم که شاید هیچ مشتری عاقلی حاضر نباشد نفت را در قیمتی بالاتر از بازه ۶۰ تا ۸۰ دلار خرید کند. چراکه همه به نتیجه مذاکرات موهوم ایران و آمریکا خوش‌بین شده‌اند. اینکه تئاتر طراحی شده ترامپ دارای بازیگران ایرانی است برای من خیلی عجیب است. یعنی وقتی تمام تلاش ترامپ و تیم رسانه‌ای او کاهش قیمت نفت و به تبع آن سوخت است و در این راه از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنند؛ چرا برخی مسئولان ایرانی به عضویت تیم رسانه‌ای ترامپ درآمده و با آن‌ها همنوایی می‌کنند. من به شما اطمینان می‌دهم که هیچ توافقی میان ایران و آمریکا شکل نخواهد گرفت. همچنین بر فرض محال اگر توافقی هم صورت بگیرد؛ ترامپ اصلاً زیر بار آن نخواهد رفت و آن را امضا نخواهد کرد. بر فرض محال اگر هم آن را امضا کند به مانند «تفاهم اسلام‌آباد» اصلاً اجرایش نمی‌کند.

همچنین بخوانید:

تکانه اقتصادی جنگ ایران؛ زلزله‌ای که آمریکا را لرزاند

آیا عملکرد ما باعث شکست حزب ترامپ در انتخابات کنگره شد؟
به نحوی بله. خوشبختانه ترامپ و تیم جنگ‌طلب او در انتخابات کنگره آمریکا هر دو مجلس سنا و نمایندگان را از دست دادند. یعنی مردم آمریکا یک نه بزرگ به ترامپ و دوستان جنگ‌طلبش گفتند. این شکست ترامپ در صورت هوشیاری ما می‌توانست خیلی سنگین‌تر هم باشد. یعنی ما باید پیش از انتخابات اخیر آمریکا دائماً از شکست مذاکرات و وجود بن‌بست در مذاکرات به دلیل زیاده‌خواهی آمریکا سخن می‌گفتیم. نه آنکه با رفتار و گفتارمان دائماً پیام ضعف، نیاز ایران به مذاکره و موفقیت تلاش‌های میانجی‌ها را به دنیا و جامعه آمریکا مخابره کنیم. اگر بخواهم صریح‌تر صحبت کنم یک سؤال جدی از برخی مسئولان دارم. آقایان پاسخ بدهند که وقتی دولت جنایتکاری رهبر و ۵ هزار شهروند ایرانی را شهید و زیرساخت‌های ما را هدف قرار داده؛ چرا ما باید ادبیاتی را به کار برده و اقداماتی کنیم که درنهایت به نفع آن دولت تمام شود. من به برخی عملکردهای داخلی در این زمینه بدبینم. ما در آن ۲ هفته‌ای که تنگه هرمز را سفت‌وسخت‌تر گرفته بودیم نتایج مثبتی حاصل شد و نفت تا ۱۱۰ دلار هم بالا رفت. اما سؤال این است چرا قبل و بعد آن تنگه را چندان محکم نبسته بودیم و نبسته‌ایم. خب دلیل آن است که ما در فضای مذاکراتی هستیم و برخی مسئولان ما فکر می‌کنند که اگر نظامیان ایران خیلی محکم تنگه را ببندند خدایی‌ناکرده ممکن است مذاکراتشان با آمریکا به خطر بیفتد. متاسفانه مذاکره از سوی آمریکا به نوعی ابزار کنترل رفتار طرف ایرانی تبدیل شده است. یک نمونه، همین بحث تنگه هرمز که عرض کردم. یک نمونه هم دقیقاً روز منتهی به انتخابات آمریکا بود که رئیس‌جمهور ایران، سخنگوی وزارت خارجه قطر و رئیس‌جمهور آمریکا هم‌زمان پالس مثبت بودن فضای مذاکرات صادر کردند و این مطلب به ذهن رأی‌دهندگان آمریکایی متبادر شد که ترامپ چندان هم دروغ نمی‌گفت و بالاخره در حال حل معضل جنگ با ایران است. انصافاً پیروزی مخالفان ترامپ در انتخابات آمریکا شبیه یک معجزه بود.

همچنین بخوانید:

شبکه منافع اقتصادی آمریکا و اسرائیل در منطقه

یعنی معتقدید عده‌ای در داخل عمداً اظهارات و اقداماتی در راستای منافع آمریکا بیان کرده و انجام می‌دهند؟
من معتقدم برخی اظهارات و عملکردهایی که در راستای منافع ترامپ و دولت آمریکا انجام شده ممکن است اتفاقی نبوده باشد. حتی اگر خاطرتان باشد مشاور جناب آقای دکتر قالیباف در مذاکرات اسلام‌آباد، علناً اعتراف کرد که هدف برخی ایجاد پل پیروزی برای ترامپ بوده است. حال سؤال این است که چرا باید عده‌ای با وجود این همه جنایت که ترامپ در حق ما مرتکب شده به دنبال ایجاد پل پیروزی برای او باشند. آیا آقایان فکر می‌کنند که حالا ترامپ نادان یک خطایی هم مرتکب و وارد جنگ با ایران شده؛ ما که مثلاً عاقل هستیم بیاییم و یک مسیر خروج موفق برای او ایجاد کنیم. انصافاً چنین استدلالی از سوی آقایان، آن‌هم در شرایطی که هیچ شواهدی مبنی بر پشیمانی ترامپ از جنگ‌افروزی وجود ندارد می‌تواند قابل قبول باشد. واقعیت این است که جهان‌بینی برخی در کشور ما اشتباه است. برای همین هم در تفاهم اسلام‌آباد به آمریکایی‌ها این پیام را دادند که طرف ایرانی به راحتی قابل مدیریت است. درنتیجه پس از تفاهم مذکور ادبیات ضد ایرانی مقامات آمریکایی نه تنها تعدیل نه، بلکه تشدید هم شد و با نقض عهدی آشکار، محاصره دریایی را مجدداً علیه ما اعمال کردند.

آیا آمریکا آنگونه که برخی قصد دارند تبلیغ کنند به دلیل اقدامات ایران به «تفاهم اسلام‌آباد» پایبند نماند؟
نتیجه پژوهش‌های اندیشکده آمریکایی کوئینسی آشکارا نشان می‌دهد که دولت ترامپ از همان ابتدا اصلاً قصد اجرای «تفاهم اسلام‌آباد» را نداشته است. دلیل این اندیشکده در پژوهش جالبی که منتشر کرده این است که پس از تفاهم اسلام‌آباد، ونس عده‌ای از سناتورهای مخالف تفاهم‌نامه مذکور را به جلسه‌ای دعوت کرد و پس از پایان جلسه، این افراد که پیش‌تر مخالفان سرسختی بودند به یکباره تغییر موضع دادند و گفتند حالا شاید این سیاست ترامپ در قبال ایران جواب بدهد. همان زمان امثال بنده در داخل هشدار می‌دادیم که این اتفاق مشکوک است که مخالفان سرسخت تفاهم اسلام‌آباد در آمریکا به یکباره تغییر جهت داده‌اند. من همان زمان گفتم که ونس در جلسه خصوصی به سناتورهای مخالف تفاهم با ایران گفته که تفاهم اسلام‌آباد سرکاری است اما متاسفانه گوش شنوایی در کشور ما نبود.

آیا نتیجه حاصل شده در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا نهایتاً به نفع ایران تمام خواهد شد؟
اگر هوشیار باشیم بله. نتایج کسب‌شده در انتخاب میان‌دوره‌ای کنگره آمریکا و پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس سنا و نمایندگان، می‌تواند دعواهای حزبی جمهوری‌خواهان و دموکرات‌ها را بیش از پیش شعله‌ور کند. در حقیقت یک اتفاق جالبی برای ما افتاده و آن عوض شدن جای اکثریت و اقلیت در هر دو مجلس آمریکاست. ما باید از این وضعیت و اختلافات ذاتی دو حزب سیاسی آمریکا به نفع خودمان نهایت بهره را ببریم. فراموش نکنید که بودجه جنگ ترامپ به زودی و حدود ۲ ماه دیگر با ورود نمایندگان منتخب به مجالس آمریکا، به دست دموکرات‌ها خواهد افتاد. همچنین دموکرات‌ها اختیار قانونی نظارت بر سیاستمداران مختلف از جمله ترامپ را خواهند داشت. همچنین دموکرات‌ها که اکثریت را کسب کرده‌اند می‌توانند جلسات استماع جنجالی برای مسئولان دولت ترامپ ترتیب بدهند. خلاصه که ما باید از این ظرفیت مهم اختلافات عمیق میان دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در آمریکا به نفع خودمان بهره ببریم. منتها اول باید به نحوی برخورد کنیم که ترامپ نتواند به دموکرات‌ها این حس را منتقل کند که کاملاً سوار کار است؛ در برابر ایران دست بالا را دارد و در حال مدیریت موفق جنگ است. یعنی این‌ها حرف‌هایی است که ترامپ دائماً به دموکرات‌ها خواهد زد. یعنی به طور مشخص ترامپ این نقشه را به پیش خواهد برد که به دموکرات‌ها بگوید: «باشد آقایان! من می‌دانم که شما از ابتدا مخالف جنگ بودید. اما حالا که جنگ علیه ایران مدت‌هاست شروع شده است. پس لطفاً بودجه آن را قطع نکنید. چراکه من در حال مدیریت موفق طرف ایرانی و صحنه نبرد هستم». توجه کنید که دموکرات‌ها هم در مقایسه با ترامپ چندان پاکدامن و علیه‌السلام نیستند و عمده نسل‌کشی رخ داده طی ۲ تا ۳ سال اخیر در غزه، دستپخت بایدن دموکرات است. اما هوشمندی و هوشیاری ما می‌تواند راهگشای کشورمان در صحنه سیاست و جنگ باشد.

همچنین بخوانید:

شبکه منافع اقتصادی آمریکا و اسرائیل در منطقه

یعنی دموکرات‌ها به خاطر ایران قرار است رودرروی ترامپ بایستند؟
ببینید دموکرات‌ها به خاطر عشقشان به چشم و ابروی ما ایرانی‌ها که با جنگ ترامپ علیه ایران مخالف نیستند. بلکه اوباما دلیل مخالفت دموکرات‌ها را پیش‌تر شرح داده است. جایی که او صراحتاً بیان داشت که موفق شده بود برنامه هسته‌ای ایران را بدون شلیک حتی یک گلوله یا موشک از طریق برجام به طور کامل کنترل و محدود کند. در عوض او اشاره داشت که ترامپ نقشه او را با خروج از برجام خراب کرده و با گذاشتن انبوهی از کشته، زخمی و هزینه مالی بر دوش جامعه آمریکا، برنامه هسته‌ای ایران را نیز از وضعیت شفاف برای آمریکا و آژانس انرژی اتمی خارج کرده است. یعنی دلیل مخالفت اوباما نه علاقه او به ایران و ایرانی بلکه تفاوت روش او در دشمنی با ایران به نسبت ترامپ است. همچنین او به ترامپ معترض است که چرا به ایران حق وتو در تنگه هرمز را تقدیم کرده است. به بیان ساده‌تر، خانه سیاست در آمریکا از پای‌بست ویران است و دموکرات‌ها هم مانند دارودسته ترامپ دشمن ایرانند.

موثرترین عامل بر تعیین سیاست آینده ترامپ در قبال ایران از دیدگاه شما چیست؟
درباره آینده عملکرد ترامپ، خیلی مهم است که نهادهای اطلاعاتی آمریکا کدام سخن از سوی ایران را باور کنند. آیا سخنان رهبر رشید انقلاب (حفظه‌الله) مبنی بر اینکه نیروهای مسلح ایران باید بانک اهدافشان را به‌روزرسانی کرده و بدون محدودیت جغرافیایی به دشمن ضربه بزنند را باور کنند. سخنان آقای محسن رضایی مبنی بر اینکه در صورت تهاجم مجدد نظامی آمریکا به ایران، ۲ هزار میلیارد دلار از منافع شرکت‌های آمریکایی در جنوب خلیج فارس در خطر است را باور کنند. یا اینکه پالس‌های ضعف برخی مسئولان درباره لزوم تداوم مذاکره را باور کنند. اگر پیام رهبری و دبیر شورای عالی امنیت ملی از سوی نهادهای اطلاعاتی آمریکا باور شود مطمئن باشید که ما در هیچ صورتی حمله نظامی مجددی به ایران نخواهیم داشت. چراکه ترامپ حدود ۲ سال از ریاست‌جمهوری بیشتر باقی نمانده و نمی‌خواهد مقصر نابودی اقتصاد آمریکا در اثر پافشاری بر تداوم جنگ بر گردن او بیفتد. به بیان دیگر، ترامپ به جنگ با ایران آمده تا سود کند. تا نفت و منابع ایران را تصاحب کند. وقتی ببیند نفت و منابع طبیعی ایران در دسترس نیست و ممکن است در صورت پافشاری بر تداوم جنگ حتی نفت جنوب خلیج‌فارس را نیز از دست بدهد؛ خب معلوم است که تغییر سیاست می‌دهد. اما اگر سخن افرادی که دائماً دم از لزوم تداوم مذاکره با آمریکا می‌زنند از سوی سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا باور شود؛ قطعاً دوباره جنگ خواهیم داشت. چراکه دشمن دائماً پالس ضعف از سوی ایران دریافت کرده است. بنابراین آمریکا کشور ما را در شرایط بلاتکلیفی «نه جنگ و نه صلح» گیر می‌اندازد و هر زمان که دلش بخواهد به مهلکه وارد شده و دوباره ایران و منافع آن را مورد تهاجم نظامی جدی قرار خواهد داد. به نظرم راه چاره فقط در این است که مسئولان مجمع تشخیص مصلحت نظام از جمله سران سه قوه یک بار دیگر متن بیانات رهبر رشید انقلاب در دیدار اخیرشان با سران نظامی را بخوانند و همان ادبیات اقتدارآمیز را تکرار کنند تا دشمن دلسرد شود. عزیزان مجمع تشخیص که تمام هویت سیاسی خود را مدیون رهبر شهید هستند باید رسالت تاریخی‌شان را به انجام رسانده و نظام را از مسیر تداوم سیاست‌های آقای ظریف خارج و به مسیر رهبری شهید و رهبری رشید حاضر بازگردانند.

درباره حضور نمایندگان ۳ کشور سعودی، پاکستان و ترکیه در ایران و دیدار با مقامات عالی‌رتبه کشورمان چه نظری دارید؟
عاصم منیر منصوب آمریکا و آدم این کشور است. اصلاً آمریکایی‌ها بودند که در کودتای منجر به برکناری عمران‌خان عاصم منیر را یاری کردند. در گذشته مسئول سازمان اطلاعاتی ارتش پاکستان بوده است. امروز هم که فرمانده ارتش است. اصلاً صحنه پاکستان به شکلی است که حتماً باید یک نفر که آدم آمریکاست بالای سر کار و ناظر بر امور باشد. چراکه آمریکایی‌ها اجازه نمی‌دهند شخصی که آدم خودشان نیست مسئولیت قدرت اتمی پاکستان را در اختیار داشته باشد. مبالغه نمی‌کنم اگر بگویم اصلاً آمریکایی‌ها عاصم منیر را برای ارزیابی ما به ایران می‌فرستند. چراکه او به عنوان یک مأمور اطلاعاتی کارکشته به دقت گزارش‌هایی درباره حال‌وهوا و سخنان مسئولان ما تهیه و به آمریکایی‌ها می‌دهد. یعنی مثلاً او به دقت گزارشی تهیه می‌کند که آقایان پزشکیان، عراقچی و قالیباف هر کدام در چه حال و هوایی هستند و از چه اصطلاحاتی در سخنانشان بهره می‌برند. البته درباره آقای عراقچی معتقدم که چندان نیازی به یک گزارش دقیق اطلاعاتی نیست. چراکه همگان می‌دانند ایشان در چه حال و هوایی سیر می‌کند. همچنین پاکستان مشغول گرفتن پروژه‌های گران‌قیمت میلیارد دلاری از کشورهای منطقه چون سعودی هم هست. مثلاً یکی از پروژه‌های اخیری که پاکستان در کنار سعودی متعهد به اجرای آن شده ۳ میلیارد دلار برای سعودی‌ها آب خورده و این مبلغ هنگفت تقدیم پاکستان شده است. درباره عربستان سعودی هم که باید بسیار هوشیار باشیم. سعودی‌ها در یمن کارزاری به راه انداخته و مشغول آن هستند. از این‌رو در میانه جنگ با یمن شاهدیم که مقامات سعودی برای شکستن روحیه مقاومت یمنی‌ها به دنبال عکس یادگاری با مقامات ایرانی هستند. از سوی دیگر سعودی‌ها در حال ایجاد این فضا برای ایران هستند که اگر جنگی رخ داد آن‌ها را هدف نگیرد و به هدف‌گیری امارات متحده عربی اکتفا کند. ترکیه هم که در یک فضای نوعثمانی‌گری سیر می‌کند و بر اساس آن، می‌خواهد تمامی منطقه ما را کنترل و هدایت کند. اگر دقت کرده باشید ترکیه هم برای شرکت در اجلاس اخیر تهران، یک شخصیت اطلاعاتی یعنی آقای «ابراهیم کالین» را فرستاد. او پیش از ریاست بر تشکیلات اطلاعات ملی ترکیه، سخنگوی نهاد ریاست‌جمهوری این کشور بوده و از یاران نزدیک اردوغان است. همچنین توجه داشته باشید که ترکیه عضو ناتوست و اعضای ناتو در زمینه اطلاعاتی تبادلات و همکاری نزدیکی با یکدیگر دارند. یعنی وقتی ابراهیم کالین در تهران با آقای پزشکیان جلسه می‌گذارد؛ پس‌فردایش حتماً با رئیس سازمان CIA جلسه خواهد داشت. درباره قطر هم گرچه در این اجلاس اخیر در تهران حاضر نبوده اما تمام صحنه سیاست قطر در چنبره آمریکا و مهره‌هایش است. حتی امیر فعلی قطر را آمریکایی‌ها بر سر کار آورده‌اند. خلاصه کلام اینکه اگر شخصی به هر کدام از کشورهای مذکور عنوان میانجی با آمریکا را بدهد حقیقتاً به بیراهه رفته است. چراکه اصل نخست میانجی‌گری بی‌طرفی میانجی است. در حالی که همه این کشورها به نحوی ارادتمند آمریکا هستند.

علیه رابطه چین و ایران طی دوران اخیر به‌خصوص شرایط جنگی فعلی حاکم بر کشورمان، تبلیغات سوء بسیاری می‌شود. آیا چینی‌ها به راستی در برابر آمریکا به ما کمکی نکرده‌اند؟
چینی‌ها ۴۵ تا ۵۰ درصد از منابع فسیلی مصرفی‌شان از غرب آسیا تأمین می‌شود. لذا عده‌ای در وزارت خارجه ما معتقد بودند که اگر تنگه هرمز را ببندیم؛ چین به ما تهاجم نظامی خواهد کرد. درنهایت دیدیم که چه شد. از آقایان وزارت خارجه می‌پرسم. آیا چین قطعنامه ضد ایرانی را در شورای امنیت سازمان ملل وتو نکرد و راه را برای تداوم تسلط ایران بر تنگه هرمز باز نگذاشت. آیا چین در اجلاس گروه ۲۰ در برابر بیانیه پایانی که بندی درباره بازگشایی تنگه هرمز داشت مقاومت نکرد و جلوی تصویب آن را نگرفت. همچنین چینی‌ها کمک‌های خوبی در عرصه‌های گوناگون به ایران انجام می‌دهند. یعنی با وجود اینکه چین به عنوان یک واردکننده بزرگ انرژی، در قیمت‌های بالای ۷۰ دلار نفت دچار مشکل می‌شود اما دست از حمایت و کمک به ایران برنداشته است. چراکه می‌داند اگر حکومت فعلی ایران سقوط کند کشور به دست غربگرایان خواهد افتاد و پس از تجزیه، آمریکا منابع ایران را غارت خواهد کرد. همچنین با تسلط بر ایران و منابعش، تسلط آمریکا بر خاورمیانه و غرب آسیا تکمیل خواهد شد که کاملاً برخلاف مصالح و منافع ملی چین است. اگر یادتان باشد همین آقای «لیندسی گراهام» سناتور آمریکایی که مدتی قبل فوت کرد صراحتاً در دوران جنگ ۴۰ روزه بیان کرد که ما با این تهاجم به ایران هم نفت و پول آن را به جیب خواهیم زد و هم بر چین فشار می‌آوریم. یعنی آمریکا درنهایت قصد دارد تا اهرم فشاری به واسطه تسلط بر ایران علیه چین داشته باشد. اما چینی‌ها به خوبی این مطلب را فهمیده‌اند و در حال انجام اقداماتی در راستای حمایت از ایران هستند. بنابراین مطمئن باشید که چین پشت ایران را خالی نمی‌کند.

آیا آمریکایی‌ها در مذاکره با ایران جدی هستند؟
آمریکایی‌ها هیچ‌گاه واقعاً به دنبال حل مشکلاتشان با ایران از طریق مذاکره نیستند و همواره به مذاکره به چشم ابزار خرید زمان جهت حمله مجدد به ایران نگاه می‌کنند. جای افسوس است اگر ما چنین مطلب روشن و واضحی را متوجه نشویم. وقتی طرف ۳ مرتبه وسط مذاکره به ما حمله کرده است چرا ما طوری رفتار می‌کنیم که باز هم گول بخوریم. ظاهراً برخی در کشور ما فکر می‌کنند که اگر رکورددار گول خوردن از آمریکا در وسط مذاکره باشیم یک افتخار بزرگ نصیبمان شده است. فقط از این دوستان می‌پرسم که پس انتقام خون رهبر شهید و ۵ هزار هم‌میهنی که در جنگ به دست آمریکا و رژیم‌صهیونیستی شهید شدند چه می‌شود. تا ۱۳ دی و شروع به کار کنگره جدید در آمریکا روزهای سختی در پیش رو داریم و باید بتوانیم به خوبی صحنه نبرد را مدیریت کنیم. قطعاً توجه به سخنان رهبری و دبیر شورای عالی امنیت ملی در این زمینه راهگشاست. یعنی باید به سخنان این عزیزان توجه و نسبت به سخنانی که بوی التماس برای مذاکره می‌دهند پرهیز داشته باشیم.

التماس برای مذاکره یا اصطلاحاً ارسال پالس ضعف به آمریکا چه ضرری برای کشور دارد؟
هر زمان که ضعف نشان داده‌ایم فشارها بر روی ایران افزوده گشته است. وقتی برای مذاکره به اسلام‌آباد رفتیم محاصره دریایی شدیم و وقتی رئیس‌جمهور محترم و هیات همراه هنوز از نیویورک بازنگشته بودند محاصره هوایی آغاز شد. هدف آمریکا از این اقدامات که نام آن را «عملیات طرد اقتصادی» گذاشته؛ بی‌شک نابودی اقتصاد ایران است. خود آمریکایی‌ها هم صراحتاً اعلام کرده‌اند که هدفشان نابودی اقتصاد ایران است تا درنهایت حکومت را سرنگون کنند. حال، من از مسئولان می‌پرسم که وقتی دشمن ما شمشیر را از رو بسته چرا ما باید معطل تحقق تفاهم اسلام‌آباد باشیم که ترامپ دروغگو امضا کرده تا زمان بخرد. مردم شریف ما تاکنون ۸ ماه تاب‌آوری نشان داده‌اند اما آیا یک سال هم می‌توانند فشارهای معیشتی را تحمل کنند. واقعاً نمی‌دانم. انصافاً تداوم بلاتکلیفی و شرایط «نه جنگ و نه‌صلح» به نفع ما نیست و زمان در حال سپری شدن به ضرر ماست. آمریکایی‌ها طراحی کرده‌اند تا اغتشاش جدیدی در ایران رقم بزنند و هم‌زمان به ما حمله کنند. یک اندیشکده محافظه‌کار آمریکایی به نام «میدل‌ایست فروم» اخیراً مطلبی با عنوان «سوریه‌سازی ایران» منتشر کرده و پیشنهاد داده تا نقطه‌ای مرزی در ایران را پس از اغتشاشات به مانند مدل ادلب سوریه جداسازی کنند و از آن‌جا فرآیند سقوط جمهوری اسلامی را به مانند سقوط بشار اسد جلو ببرند. یعنی آمریکایی‌ها برنامه‌ریزی گسترده‌ای دارند و باید برای دفاع از کشور در برابر نقشه‌های آنان آماده باشیم. در حالی که ما در این حال و هوا سیر می‌کنیم که حالا یک دور دیگر هم به مذاکرات دوحه برویم و ببینیم چه می‌شود. ظاهراً خیلی به مذاکرات دروغین خوش‌بین هستیم.