برای بررسی دقیق‌تر وقایع جاری میان ایران و آمریکا به گفت‌وگو با ابراهیم رضایی ، نماینده مجلس پرداخته‌ایم: آیا پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات کنگره آمریکا را باید به عنوان پایان تهدید نظامی دشمن آمریکایی قلمداد کنیم؟ معتقدم که ایران باید هو...
ابراهیم رضایی، نماینده مجلس در گفت‌وگو با چارسوق تشریح کرد:
برای بررسی دقیق‌تر وقایع جاری میان ایران و آمریکا به گفت‌وگو با ابراهیم رضایی ، نماینده مجلس پرداخته‌ایم:
آیا پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات کنگره آمریکا را باید به عنوان پایان تهدید نظامی دشمن آمریکایی قلمداد کنیم؟
معتقدم که ایران باید هوشیار باشد و در نظر داشته باشیم که مخالفان ترامپ فعلاً فقط انتخابات را پیروز شده‌اند ولی هنوز وارد مجالس نمایندگان و سنا نشده‌اند. یعنی یک فاصله زمانی تقریباً ۲ ماهه میان انتخاب نمایندگان جدید و ورود آن‌ها به کنگره آمریکا وجود دارد. صد البته که ما اصلاً خوش‌بینی نسبت به طرف آمریکایی نداریم و معتقدیم هر لحظه ممکن است تهاجم نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشور ما مجدداً آغاز شود. یعنی اصلاً معلوم نیست که با روی کار آمدن دموکرات‌ها در مجالس قانون‌گذاری آمریکا بتوان این توقع را داشت که دیگر جنگی میان آمریکا و ایران رخ نخواهد داد. بنابراین ما باید حتماً برای بدترین سناریوها آماده باشیم که الحمدالله کاملاً آماده‌ایم.
دلیل اصلی کاهش اخیر قیمت نفت را در چه چیزی باید جستجو کرد؟
بخش عمده‌ای از کاهش قیمت اخیر نفت به دلیل نتایج انتخابات آمریکا رقم خورده است. یعنی بازار، پیام مخالفت با جنگ را از انتخابات آمریکا دریافت کرده است. در این انتخابات ما شاهد بودیم دموکرات‌ها که حداقل در زبان مخالف جنگ از نوع برخورد مستقیم نظامی با ایران هستند توانستند فاتح کنگره (هر دو مجلس نمایندگان و سنا) شوند. به بیان دیگر، بازار جهانی پیام شکست ترامپ و جنگ‌طلبان آمریکایی را دریافت کرده و امیدوار شده که جنگ جاری و محدودیت‌های موجود در تنگه هرمز هر چه زودتر پایان یابد.
بخشی از کاهش قیمت نفت نیز به دلیل پیام‌هایی که طرف ایرانی به بازار جهانی مخابره می‌کند رخ داده است. یعنی برخی مسئولان ایرانی با تکرار دائم این مطلب که مذاکرات و تبادل پیام با طرف آمریکایی همچنان در جریان است در حال ترسیم یک افق خوش‌بینانه غیرواقعی برای بازار جهانی هستند. یعنی دائماً این پیام را می‌دهیم که دنیا وحشت نکند؛ ایران و آمریکا به زودی به تفاهم و توافق می‌رسند. معتقدم که اصل انتشار چنین پیام‌هایی چندان به نفع مصالح ملی ما نیست.
لطفاً درباره پیام‌ها و سیگنال‌های مخالف مصالح ملی که اشاره کردید بیشتر توضیح دهید.
برای من خیلی عجیب است که چرا وقتی نفت گران می‌شود عده‌ای در کشور ما فوراً نگران می‌شوند و شروع به جنب‌وجوش، فعالیت و دست‌وپا زدن می‌کنند. متاسفانه نتیجه فعالیت این جماعت، همواره پایین آمدن قیمت نفت بوده و این اصلاً چیز خوبی نیست. اصلاً چرا باید موضع‌گیری‌ها و کنش‌های ما درون کشور به گونه‌ای باشد که قیمت نفت را پایین بیاوریم. این که صد در صد برخلاف منافع و مصالح ملی ماست. یعنی اولاً ما به عنوان تولیدکننده نفت نباید هیچ‌گاه چندان از کاهش قیمت این محصول خوشحال باشیم. ثانیاً بالا رفتن و بالا ماندن قیمت نفت در حال حاضر به مثابه یک ابزار جنگی و ابزار قدرت برای جمهوری اسلامی ایران است. ابزار قدرتی که الحمدالله کارآیی خودش در همین انتخابات اخیر آمریکا نشان داده و باعث مفتضح شدن و شکست دارودسته ترامپ و باند جمهوری‌خواهان شد. امروز در دنیا هیچ‌کس منکر نقش پررنگ ایران در شکست انتخاباتی جنگ‌طلبان آمریکایی نیست. همه، نقش گرانی سوخت در شکست ترامپ را قبول دارند و حتی خود رئیس‌جمهور قمارباز آمریکا نیز به این مسئله اعتراف کرده است. همه واقفیم که این گرانی سوخت نیز به دلیل اقدامات هوشمندانه جمهوری اسلامی ایران در صحنه نبرد اقتصادی-نظامی با دشمن رخ داده است. بنابراین باید دست از این بازی‌های عجیب و غریب مذاکراتی که فلان هیات به تهران آمد یا ما به دوحه رفتیم برداریم. این حجم از مخابره اخبار مذاکراتی در حال ضربه زدن به منافع ملی ماست. جالب است که این مثلاً مذاکرات آقایان هیچ مابه‌ازایی هم در سفره مردم ندارد. از سوی دیگر، مذاکرات آقایان نه تنها تحریمی را لغو نکرده بلکه در همین روزهای اخیر شاهد بودیم که نهادهای جدید ایرانی نیز به فهرست تحریم‌های آمریکا اضافه شدند. بنابراین ما هم باید همان‌گونه که دشمن آمریکایی در حال وارد کردن فشار حداکثری علیه ماست؛ فشار حداکثری به او وارد کنیم. نه اینکه در راستای کاهش فشار بر دشمن حرکت کنیم.
آیا سطح توطئه و دشمنی دموکرات‌ها در قبال ایران کمتر از جمهوری‌خواهان است؟ دلیل خوشحالی بیش از حد برخی در داخل از پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات کنگره را چه می‌دانید؟
ما واقعاً محتاج این هستیم که نگاه واقع‌بینانه‌ای به سیاست خارجی داشته باشیم. مشکل ما با دوستان غرب‌زده این است که یک نگاه فانتزی به سیاست خارجی دارند. واقعیت این است که هر دو جناح سیاست آمریکا یعنی دموکرات و جمهوری‌خواه در حال رقابت برای دشمنی با ملت ایران هستند. هیچ تردیدی هم در دشمنی آن‌ها نیست. منتها در روش با یکدیگر متفاوتند. دموکرات‌ها به ترامپ کنایه می‌زنند که: آقای رئیس‌جمهور، با محاسبات اشتباهت آمریکا را به دردسر انداخته‌ای. ایران دشمن ماست اما روسای جمهور پیش از تو راه دشمنی را بلد بودند و با حمله بی‌محابا باعث نشدند که قیمت نفت به بالای ۱۰۰ دلار صعود کند. ما هم می‌خواهیم ایران و جمهوری‌اسلامی را نابود کنیم اما روش تو غلط است . فراموش نکنیم که سطح دشمنی آمریکای اوباما با ایران کمتر از دشمنی آمریکای ترامپ نبود. بلکه روش‌ها تفاوت داشت. اگر خاطرتان باشد این نظام پیچیده و چندلایه تحریم‌ها و صدور قطعنامه‌هایی چون ۱۹۲۹ در شورای امنیت علیه ایران، میراث زمان اوبامای دموکرات است. زمانی که امثال ریچارد نفیو نویسنده کتاب هنر تحریم‌ها در دولت آمریکا حضور داشتند. همچنین پیش از اوباما و در دهه ۹۰ میلادی یک دموکرات دیگر یعنی بیل کلینتون رئیس‌جمهور آمریکا بود که بخش مهم دیگری از تحریم‌های اعمالی علیه ایران، میراث دوران شوم اوست. بنابراین می‌بینیم که دموکرات و جمهوری‌خواه در دشمنی با ایران و اقدام علیه ملت ما هیچ تفاوتی با یکدیگر ندارند. بنابراین آنچه باید مایه خوشحالی ما باشد نه پیروزی دموکرات‌ها، بلکه شکست جناح ترامپ قاتل در انتخابات است.
دشمن آمریکایی تبلیغات زیادی می‌کند که تنگه هرمز برای تردد باز است. آیا تنگه هرمز در کنترل کامل نیروهای نظامی ایران است؟
خوشبختانه جمهوری اسلامی ایران با اقتدار تنگه هرمز را در کنترل دارد. یادم است که در هفته دوم جنگ رمضان به هرمزگان و دیدار با عده‌ای از فرماندهان نیروی دریایی سپاه پاسداران رفته بودیم و این عزیزان در آنجا قول دادند که اگر تمام قوای نظامی جهان برای بازگشایی تنگه هرمز جمع شوند؛ هیچ کاری از پیش نخواهند برد و تنگه در اختیار ایران خواهد ماند. این عزیزان چه جانانه هم تا پایان بر سر قولشان مانده‌اند. از قرن هجدهم میلادی تا پیش از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶(۹ اسفند ۱۴۰۴) همواره و به صورت دائمی کشتی‌های قدرت‌های خارجی استعماری در تنگه هرمز و خلیج فارس حضور داشته‌اند. اما از ۹ اسفند تاکنون حتی یک قایق نظامی دشمن هم نتوانسته از تنگه هرمز وارد خلیج فارس شود. به بیان دقیق‌تر حتی یک سرباز آمریکایی هم جرات عبور از تنگه هرمز را در این مدت نداشته و ندارد. سیر تاریخ را بنگرید. پرتغالی‌ها، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها آمدند و رفتند و امروزه همان سرنوشت برای آمریکا از سوی ایران رقم خورده است. واقعیت این است که تنگه هرمز کاملاً در کنترل جمهوری اسلامی ایران است و تمامی ادعاهای آمریکا مبنی بر باز بودن تنگه، بلوف و پوچ است. خوشبختانه در برابر محاصره دریایی دشمن نیز اصلاً منفعل نبوده‌ایم و در جاهای دیگری علاوه بر تنگه هرمز در حال مقابله‌به‌مثل با دشمن هستیم. با اطمینان به شما می‌گویم آنکه در پایان این نبرد تسلیم خواهد شد مطمئناً جمهوری اسلامی ایران نیست. چراکه این آمریکا خواهد بود که مجبور است کوتاه بیاید.
تحلیل شما از مواجهه ترامپ با ایران چیست و آیا احتمال بازگشت ترامپ به مسیر عقلانیت وجود دارد؟
درباره ترامپ بدانید که ما با یک فرد مواجه نیستیم بلکه با شبکه صهیونیسم روبه‌رو هستیم. در نظر داشته باشید که عده‌ای سرمایه‌دار صهیونیست پول‌های کلانی هزینه کرده‌اند تا ترامپ رئیس‌جمهور شود و قاعدتاً ترامپ نیز بدون تأمین نظرات آن‌ها هیچ‌کاری نمی‌کند. ویژگی‌های شخصی ترامپ هم نشان می‌دهد که چندان اهل عقلانیت نیست و نوعی از حماقت ذاتی دارد. چراکه اگر می‌خواست بر مبنای عقلانیت پیش برود که اصلاً نباید به ایران حمله می‌کرد. محاسبات ترامپ درباره ایران غلط بود و فکر می‌کرد به مانند ونزوئلا ما را فوراً وادار به تسلیم خواهد کرد. بدترین سناریوی ذهنی ترامپ این بود که جمهوری اسلامی اگر ظرف چند روز هم تسلیم نشود نهایتاً ظرف چند هفته دستانش را در برابر آمریکا بالا خواهد برد. اما توصیه ما به ترامپ این است که اگر می‌خواهد به مسیر عقلانیت بازگردد باید تسلیم ملت ایران شود. شروط جمهوری اسلامی ایران را بپذیرد و نیروهای نظامی آمریکا را کاملاً از منطقه غرب آسیا خارج کند. البته احتمال بازگشت ترامپ به مسیر عقلانیت را اندک می‌دانم.
سناریوهای پیش روی ایران در مواجهه اخیر با آمریکا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم سناریوهای گوناگونی پیش روی ماست. ممکن است ترامپ به ما حمله اتمی انجام دهد یا صرفاً به هدف قرار دادن مراکز هسته‌ای ما اکتفا کند. همچنین ممکن است به زیرساخت‌های کشور ما از جمله زیرساخت‌های مهم انرژی حمله کند. حتی ممکن است شرایط فعلی که ترکیبی از محاصره و کارزار طرد اقتصادی است را ادامه بدهد. البته باید اشاره کنم که درباره آمادگی بخش اقتصادی کشور در برابر حملات دشمن تردیدهایی دارم. اما مردم شجاع ایران مطمئن باشند که نظامیان ما در بالاترین حد آمادگی قرار دارند. یعنی اگر ترامپ قمارباز به مراکز هسته‌ای و زیرساخت‌های اقتصادی ایران حمله کند؛ فرماندهان نظامی ایران دستوراتی صادر کرده‌اند که فوراً اجرایی خواهد شد و نتیجه اجرایی شدن آن‌ها محو تمامی زیرساخت‌های اقتصادی منطقه غرب آسیاست. به بیان ساده‌تر، اگر ایران برق نداشته باشد تمام منطقه در خاموشی به سر خواهد برد. زیرا ما آن دسته از کشورهای منطقه که در جنگ اخیر در کنار آمریکا بودند را روی هم رفته ایالت ۵۱ ام آمریکا می‌دانیم و دیگر هیچ خط قرمزی برای پاسخ به تجاوزات نخواهیم داشت. البته ما خود آمریکایی‌ها را فراموش نخواهیم کرد و قطعاً پاسخ جداگانه‌ای برای پایگاه‌های آمریکا در دوردست تدارک دیده‌ایم. آمریکایی‌ها بهتر است دیگر به فکر قمار و آغاز جنگ نباشند چون امروز توان نیروهای نظامی ایران نسبت به یک سال پیش بسیار بالاتر است. ترامپ حقیر بداند که نیروهای مسلح ایران برای هر سناریویی آماده‌اند.
در صورت حمله نظامی مجدد از سوی دشمن، چه قدر احتمال وقوع جنگی گسترده وجود دارد؟
میزان مصرف مهمات ارتش آمریکا در طول جنگ ۴۰ روزه بی‌سابقه بوده است. بنابراین شاهدیم که حتی منابع مطلع آمریکایی اعتراف می‌کنند که برای جبران مهمات مصرف شده در جنگ ۴۰ روزه با ایران حداقل به ۵ سال زمان نیاز است. در نتیجه معتقدم که دشمن توان یک جنگ گسترده دیگر علیه ایران را ندارد. چراکه مهمات لازم را نداشته و روحیه نیروهایش نیز بسیار تضعیف شده است. فضای داخلی آمریکا هم علیه ترامپ و جنگ‌طلبی اوست. با این حال معتقدم که باید برای هر سناریویی آماده باشیم. حتی برای بدترین سناریو که جنگ است. خوشبختانه همان‌طور که عرض کردم نیروهای نظامی ما کاملاً برای دفاع از کشور و مردم آماده‌اند.
پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی به دشمن که در بیانات اخیر رهبر معظم انقلاب بدان اشاره شد به چه معناست و سناریوی پاسخ ایران به تهاجم نظامی آمریکا را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
همان‌طور که رهبر شجاع و حکیم انقلاب حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای در دیدار با فرماندهان نظامی فرمودند؛ در جنگ نظامی آینده پاسخ ایران و میدان رزم ما هیچ محدودیت جغرافیایی نخواهد داشت. یعنی بانک اهداف ما قطعاً بسیار گسترده‌تر از اهدافمان در جنگ ۴۰ روزه خواهد بود و قطعاً در مناطق جدیدی بسیار فراتر از غرب آسیا به مصاف دشمن خواهیم رفت. یادمان نرفته دبیرکل ناتو چگونه آشکارا اعتراف کرد که در دوران جنگ ۴۰ روزه ۵ هزار سورتی پرواز از مبدأ کشورهای عضو ناتو علیه ایران انجام شده است. ما قطعاً چنین جنایتی را فراموش نخواهیم کرد و اگر جنگ جدیدی آغاز شود پاسخ آتشین ایران، دامان همه شرکای آمریکا را خواهد گرفت. به‌خصوص آمریکایی‌ها فراموش نکنند که رژیم خبیث و تروریست صهیونیستی گروگان ایران و بیخ گوش ماست. مطمئن باشید اگر آمریکا به مراکز هسته‌ای ما حمله و یا از بمب اتم علیه ما استفاده کند؛ بدون هیچ خط قرمزی هم تاسیسات هسته‌ای دیمونا را هدف قرار خواهیم داد و هم زیرساخت‌های اسرائیل را نابود خواهیم کرد. از ترامپ که تمام حیثیت خویش و دولتش را به پای نتانیاهوی خون‌آشام و رژیم کودک‌کش صهیونیستی ذبح کرده می‌خواهم که این سخنان و هشدارهای ما را جدی بگیرد.
نظر شما درباره نقش‌آفرینی طرف‌های میانجی در مذاکرات میان ایران و آمریکا چیست؟
من به شخصه به هیچ‌کدام از میانجی‌های مذاکراتی خوش‌بین نیستم. البته به رسم همسایگی برای این کشورها و به‌خصوص ملت‌هایشان احترام قائلیم. به‌خصوص برای ملت عزیز پاکستان احترام ویژه‌ای قائلیم و بهترین روابط میان دو ملت ایران و پاکستان وجود دارد. دو ایراد در میانجی‌ها می‌بینم. اولاً اینکه عموماً با ترامپ جنایتکار رفیق هستند و نفس رفاقت با جنایتکاری چون ترامپ خودش می‌تواند محل سوالات فراوانی باشد. ثانیاً میانجی‌ها به‌خصوص قطر، شدیداً متأثر از آمریکا هستند و در مذاکرات، حساسیت‌های طرف آمریکایی را دنبال می‌کنند. مگر قرار نبود که بر اساس تفاهم اسلام‌آباد اموال ایران بلافاصله آزاد شده و جنگ در تمامی جبهه‌ها از جمله لبنان پایان پذیرد. دلیل چرایی عدم تحقق این دو شرط ایران قطعاً بدقولی برخی از همین میانجی‌هاست. به طور ویژه اگر درباره قطر بخواهیم سخن بگوییم که آیا اصلاً بی‌طرفی لازم برای ایفای نقش میانجی را دارد؛ کافی است نگاهی به مواضع عجیب وزارت خارجه این کشور در چند ماه اخیر بیندازیم. در چند ماه اخیر، هر زمان جمهوری اسلامی ایران در راستای دفاع مشروع از خویش اقدامی در قبال قانون‌شکنی‌های طرف آمریکا و شرکایش در تنگه هرمز انجام داده؛ فوراً از سوی وزارت امور خارجه قطر محکوم شده است. اما همین وزارت امور خارجه قطر، در برابر جنایات وحشتناکی که آمریکا علیه ایران و ایرانیان انجام داده نه تنها حاضر به محکومیت نشده بلکه حتی ابراز نگرانی نیز نکرده است. جهان شاهد بوده که ایالات متحده آمریکا ظرف همین چند ماه اخیر، صدها بار خاک ایران را هدف قرار داده و مرتکب نقض آشکار آتش‌بس شده است. اما قطری‌ها در این موارد مطلقاً سکوت کرده و محکوم نمی‌کنند. اما هر زمان که جمهوری اسلامی ایران به دنبال پاسخ به این تجاوزات آمریکا برآمده؛ طرف قطری فوراً ایران را محکوم کرده است. خب سوال این است که آیا قطر اصولاً در میانه ماجرای ایران و آمریکا کشور بی‌طرفی است که بخواهد میانجی باشد. از سوی دیگر، در مذاکرات نیز قطری‌ها هر زمان که آمریکا پیشنهاد جدیدی مطرح می‌کند بالاترین فشار را به ما وارد می‌کنند تا خواست آمریکا را بپذیریم. انصافاً کمترین انتظار از میانجی مذاکرات این است که اصل بی‌طرفی را رعایت کند. اما به نظر می‌رسد که درباره بی‌طرفی قطر تردیدهای جدی وجود دارد.
نظر شما درباره تفاهم اسلام‌آباد چیست؟
از همان ابتدا معتقدم بوده‌ام که تفاهم اسلام‌آباد نکات مثبت و منفی دارد. یعنی نگاه بنده به این تفاهم هیچ‌گاه یک‌طرفه نبوده است. بنده نه آن را ترکمانچای ثانی قلمداد کرده‌ام و نه پیروزی تاریخی به حساب آورده‌ام. مهم‌ترین ایراد تفاهم اسلام‌آباد از دید من بند ۸ آن است. جایی که ما درباره هسته‌ای به دشمن تعهداتی داده‌ایم. در حالی که بنده معتقدم که دیگر در موضوع هسته‌ای نباید هیچ تعهدی به دشمن بدهیم. چراکه زمان تغییر دکترین هسته‌ای ایران فرارسیده است. همچنین اصلاً چرا باید بعد از این همه هزینه که برای هسته‌ای شدن پرداخت کرده‌ایم؛ دیگر در این زمینه به دشمن تعهدی بدهیم. ما هر هزینه‌ای که لازم بوده تاکنون پرداخت کرده‌ایم. از جمله جنگ و شهادت قائد شهیدمان حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای که واقعاً هزینه‌ای بالاتر از آن نیست. دشمن هر کاری که می‌توانسته تاکنون انجام داده که ما را تسلیم، تجزیه و نابود کند و دیگر کاری از دستش برنمی‌آید. در این شرایط و بر همین مبنا معتقدم که دست بالای این مخاصمه با ایران است و ما نباید از موضع ضعف با دشمن مذاکره یا مبادله پیام کنیم. ما در موضع اقتدار هستیم. نیازی نداریم تعهدی در هسته‌ای بدهیم.
برخی معتقدند که ایران نباید در ۱۹ و ۲۰ فروردین ابتدا آتش‌بس را پذیرفته و سپس مذاکره می‌کرد. بلکه اثر مذاکره در حین جنگ بیشتر و بهتر بود. نظر شما چیست؟
ما موفق شده‌ایم که بزرگترین ضربه تاریخ کشور بی‌تمدن ایالات متحده آمریکا را به آن‌ها وارد کنیم. بگذارید خاطره‌ای را تعریف کنم. چند وقت پیش به همراه یکی از همکارانم برای شرکت در اجلاس بین‌المجالس آسیایی به تاجیکستان رفته بودیم. یکی از نمایندگان مجلس تاجیکستان درون گوشی تلفن همراهش عکسی از آواکس منهدم شده آمریکایی در فرودگاه عربستان به دست نیروهای هوافضای ایران را به ما نشان داد و گفت که این عکس، در تاریخ هوانوردی و نظامی آمریکا بی‌سابقه است. یعنی نگاه دنیا به آنچه ایران در دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه انجام داده چنین است. بنابراین ما در برابر دشمن آمریکایی در موضع ضعف نبوده و در موضع قدرتیم. بنابراین این بحث به میان می‌آید که آیا اصلاً لزومی داشت که ما با آمریکایی‌ها مذاکره کنیم. آیا باید ابتدا آتش‌بس را قبول و سپس مذاکره می‌کردیم یا در میانه نبرد، هم‌زمان با اینکه یقه آمریکایی‌ها در دست ما بود باید به صورت نقدی امتیازات مدنظرمان را از آن‌ها می‌گرفتیم. پذیرش ابتدایی آتش‌بس و سپس مذاکره، باعث شد که جلوی افزایش روزافزون قیمت نفت گرفته شده و آمریکا از زیر فشار خارج شود. بنابراین به پذیرش آتش‌بس در آن شرایط نقدهایی وارد است.
نوع نگاه ما به مذاکره باید چگونه باشد؟
دوستان وزارت امور خارجه مدعی هستند که در مذاکرات کاره‌ای نبوده و فقط مجری تصمیمات هستند. البته من مخالفم و معتقدم که وزارت‌امورخارجه مهم‌ترین و بیشترین نقش را در تصمیم‌سازی‌ها دارد. دوستان وزارت‌امورخارجه قائل به مذاکره هستند و در توجیه آن دائماً تکرار می‌کنند که کار وزارت‌امورخارجه مذاکره است. صد البته که امثال بنده هم قاعدتاً مخالف اصل مذاکره نیستیم. اما در این زمینه دو گروه یا جریان با دو نگاه متفاوت وجود دارند. یک گروه کسانی هستند که برای مذاکره اصالت ذاتی قائلند و می‌گویند تحت هر شرایطی باید با مذاکره کردن مشکلات را حل کنیم. این‌ها دائماً در بوق و کرنا می‌کنند که تا مذاکره هست چه نیازی به جنگیدن داریم. برای این گروه هیچ اهمیتی ندارد که دشمن با وحشیانه‌ترین ادبیات با ما سخن می‌گوید و در حال تجاوز به خاک و منافع ماست. بلکه فقط می‌گویند که باید مذاکره کنیم. نماینده شاخص این جریان فکری وزیر خارجه اسبق جناب آقای ظریف است. اگر یادتان باشد ایشان در زمان برجام هم یک مطلبی را دائماً تبلیغ می‌کرد که هر نوع توافقی بهتر از توافق نکردن است. توجه کنید که مفهوم این سخن خیلی خطرناک است. به بیان ساده‌تر، در اندیشه ظریف حتی اگر ما توافقی ذلت‌بار کنیم و همه چیزمان را بدهیم برود باز هم بهتر از توافق نکردن است. اما جریان و گروه دوم هم وجود دارند که معتقدند هم جنگ و هم مذاکره ابزارهایی برای تأمین امنیت ملی کشور هستند و هیچ‌کدام به تنهایی اصالت ذاتی ندارند و نباید هدف نهایی باشند. یعنی اگر یک زمانی لازم بود باید ابزار مذاکره و دیپلماسی را وسط بیاوریم و یک زمانی هم لازم شد باید با موشک فتاح کار را دربیاوریم. به نظرم نگاه گروه دوم واقع‌گرایانه است.
توصیه شما به دیپلمات‌های دخیل در مذاکرات چیست؟
بالاخره بحث ما این است که در راه حفظ منافع ایران عزیز نهایتاً یا باید دشمن تسلیم دیپلمات‌های ما و یا تسلیم موشک‌های ما شود. البته شرط تحقق این مسئله این است که دیپلمات‌های ما به مانند موشک‌های ما به صورت قاطع با دشمن برخورد کنند. ببینید بالاخره اینکه مردم در میادین دائماً از رزمندگان شجاع ایران تجلیل می‌کنند یک دلیلی دارد. چون سید مجیدها، شهید تنگسیری‌ها و شهید حاجی‌زاده‌ها با زبان قدرت با دشمنان ایران سخن گفته‌اند مورد تجلیل مردم هستند. دیپلمات‌های ما هم باید از همین الگوی رزمندگان تبعیت کنند. مردم دیپلمات‌ها را هم دوست دارند اما از آن‌ها توقع قاطعیت بالا در قبال دشمن رادارند. گله و انتقاد مردم هم دقیقاً در فقدان این قاطعیت تاکنون بوده است. مردم باید قاطعیت را در کلام و عمل دیپلمات‌های عزیز ما ببینند. آنگاه خواهید دید که چگونه مردم مبعوث دست دیپلماسی را از این هم پرتر خواهند کرد.
متاسفانه در سال‌های اخیر همواره عده‌ای بر آتش تقابل میان میدان و دیپلماسی دمیده‌اند. نظر شما درباره جایگاه میدان و دیپلماسی چیست؟
در واقعیت، میدان و دیپلماسی اصلاً جدای از هم نیستند و نباید جدا دیده شوند. اما ظاهراً دیپلمات‌های ما کار خودشان را می‌کنند و چندان به وقایع میدان توجهی ندارند. کمی به شرایط میدان نگاه کنید. نظامیان شجاع ایران نه تنها یک وجب از آب، خاک و آسمان این کشور را در برابر دشمن از دست نداده‌اند بلکه تنگه هرمز را هم به متصرفات کشورمان افزوده‌اند. ما الآن به قدری در تنگه هرمز اقتدار داریم که حتی اگر شناوری بخواهد بدون اجازه ما از ساحل عمان هم رد شود با او برخورد می‌کنیم. بازوهای انتقام ایران به قدری بلند است که تروریست‌ها در کردستان عراق و افسران آمریکایی در هتل‌های دبی و منامه از دست ما در امان نیستند. هواپیمای آواکس آمریکایی را در فرودگاه سعودی نابود می‌کنیم. حتی ناوگان هلیکوپترهای آمریکایی در اردن و امارات از ضربات نظامی قاطع ایران خسارت‌های جدی می‌بینند. آن‌وقت آقایان دیپلمات بدون توجه به حقایق میدان، به دشمنی که در نقطه ضعف است تعهد می‌دهند که ما اورانیوم ۶۰ درصد را در داخل ایران رقیق خواهیم کرد و آمریکا اصلاً نباید نگران باشد. آیا این تعهد چیزی جز عقب‌نشینی بی‌مورد است. من دیپلمات‌های کشورمان را نیروهایی خدوم و دلسوز می‌دانم اما تا زمانی که مذاکره‌کنندگان ما در هیچ شرایطی حاضر نباشند حتی به صورت موقتی میز مذاکره را ترک کنند؛ قیمت نفت هر روز کاهش خواهد یافت. به هر حال امیدوارم رویه غلط وزارت امور خارجه در فرستادن پالس ضعف به دشمن اصلاح شود. نباید این احساس وجود داشته باشد که گویا ایران نیازمند مذاکره و تبادل پیام با آمریکاست.
تصویر ایران در سطح جهانی پس از جنگ رمضان چه تغییری کرده است؟
امروز تصویر مثبتی از نیروهای مسلح و مردم ایران در سطح جهان وجود دارد. همه دیدند که در میانه جنگ، مردم ایران برخلاف برخی کشورهای دیگر که میلیون‌ها پناهنده به دیگر نقاط جهان تحمیل می‌کنند؛ عاشقانه از هر طریقی که می‌توانستند به کشورشان بازگشتند. حتی برای اولین بار در تاریخ، خروجی ایرانیان از مرزها نسبت به ورودی در نوروز کمتر شد. نتانیاهوی خبیث و ترامپ جنایتکار فکر می‌کردند که ایران نیز به مانند ونزوئلا فوراً سر خم خواهد کرد و نهایتاً ظرف چند روز تسلیم را خواهد پذیرفت. اما ما کاری کردیم که ترامپ شخصاً اعتراف کرد که ایرانیان او را شگفت‌زده کرده‌اند. بنده خودم در روسیه دیدم که چه تجلیلی از مقاومت مردم و مقامات ایران می‌شود و نوع نگاه ملت روسیه و مجموعه‌های تصمیم‌گیر این کشور به ما نسبت به دوران پیش از جنگ رمضان به طور کلی تغییر کرده است. برای روس‌ها بسیار جالب است که مقامات جمهوری اسلامی ایران با وجود اینکه خطر ترور و حذف فیزیکی بیخ گوش همگی آن‌ها بوده اما در کنار مردمشان ایستادند و اجازه نابودی ایران را ندادند. بر اساس برخی از آمارها دشمن آمریکایی-صهیونیستی با صدها جنگنده بیش از ۱۸ هزار نقطه را در ایران هدف قرار داده اما به اعتراف تحلیلگران غربی، حتی به یکی از اهداف اعلامی ابتدای جنگ هم دست نیافته است. من قاطعانه می‌گویم که امروزه جمهوری اسلامی ایران به یکی از ۴ قدرت برتر نظامی جهان تبدیل شده و به زودی با پایان یافتن شرایط جنگی، ملت عزیز ایران ثمره قدرتمند شدن کشور را در همه عرصه‌ای زندگی‌شان تجربه خواهند کرد.
توسعه همکاری با روسیه را چه مقدار در راستای تأمین منافع ایران ارزیابی می‌کنید؟
ما نباید نسبت به وعده‌های دشمن خوش‌بین باشیم. بر فرض که دشمن همین فردا با ما توافق کرد که محاصره دریایی و هوایی را برخواهد داشت. از کجا معلوم که وقتی امتیازات مورد نظرش را گرفت مجدداً این محاصره‌ها را بازنگرداند. عقل حکم می‌کند که ما همواره به بدترین سناریوهای ممکن فکر کنیم. یکی از مهم‌ترین و اصلی‌ترین راه‌های بی‌اثر کردن محاصره و فشارهای دشمن، کار با روسیه است. روسیه همسایه ماست. بزرگترین کشور دنیاست. ۱۴۰ میلیون نفر جمعیت دارد. تولید ناخالص داخلی آن ۱.۵ تریلیون دلار بوده و کشور ثروتمندی است. عضو دائم شورای امنیت و دارای حق وتو است. همچنین منافع ایران و روسیه در بسیاری از موارد همراستاست. تعداد تحریم‌ها علیه روسیه حتی از تعداد تحریم‌ها علیه ایران هم بیشتر است. ظرفیت‌های بالای ایران هم که برای تک‌تک ما آشناست. بنابراین همکاری میان ما و آن‌ها قطعاً به نفع هر دو طرف است.
مهم‌ترین برگ برنده ایران در برابر محاصره دریایی آمریکا چیست؟
معتقدم بسیاری از محدودیت‌هایی که به واسطه محاصره دریایی در جنوب برای ما ایجاد شده را می‌توان با همکاری با روسیه و کشورهای آسیای میانه حل کرد. همین یکی دو روز اخیر شنیده‌ام که بالاخره زمین‌های مسیر راه‌آهن ۱۶۲ کیلومتری رشت-آستارا پس از دهه‌ها تأخیر تعیین تکلیف و آزادسازی شده‌اند. یعنی بالاخره ما زمین‌های لازم را آماده کرده‌ایم تا با سرمایه‌گذاری روسیه این راه‌آهن پراهمیت احداث شود. توجه کنید که با توجه به مشکلاتی که روسیه با غرب به واسطه جنگ اوکراین دارد در صورت احداث و بهره‌برداری این راه‌آهن، جریان بار به سوی آن سرازیر شده و عایدی سالیانه ایران از آن میلیاردها دلار خواهد بود. همچنین گام بزرگی به سوی اجرایی شدن قرارداد همکاری‌های راهبردی ایران و روسیه خواهد بود. البته معتقدم نباید صرفاً معطل تکمیل کریدور شمال-جنوب بمانیم و باید سایر مسیرها و کریدورهای ممکن را نیز فعال کنیم. همچنین باید هر چه سریع‌تر مشکلات پایانه‌های مرزی که عمدتاً منشأ داخلی دارد را حل کرده و در بحث تبادلات قانونی مرزی چابک شویم. این زیبنده کشور ما نیست که در مسیر صادرات کالا آن‌هم در شرایط فعلی سنگ‌اندازی می‌شود و هر دستگاهی یک دکان کاسبی در مرزها راه انداخته است. این بساط بروکراسی زائد باید جمع شود تا توان کشور تماماً صرف مبارزه با محدودیت‌های خارجی گردد.
برخی معتقدند که در صورت وجود بازدارندگی هسته‌ای احتمالاً تهاجمات نظامی اخیر آمریکا علیه ایران رخ نمی‌داد. شما چه فکر می‌کنید؟
جمهوری اسلامی ایران امکانات و توان لازم را برای ساخت بمب اتمی دارد و اگر تاکنون اقدام نکرده به دلیل فتوای رهبر شهید حضرت آیت‌الله سید علی خامنه‌ای است. معتقدم که بمب اتم قطعاً در برابر جنگ‌های ۱۲ و ۴۰ روزه به ایران بازدارندگی می‌داد. یعنی رهبری عزیز ما شهید نمی‌شد. ترامپ پیش‌تر در سخنانش به همین مطلب اعتراف کرده است. جایی که گفت اگر ایران بمب اتم داشت به رهبرش زنگ می‌زدیم تا بپرسیم آیا چیزی نیاز ندارد نه اینکه او را ترور کنیم. ما تمام هزینه‌های ساخت بمب اتم را پرداخت کرده‌ایم و تاوان‌های سختی هم پس داده‌ایم اما اصرار داریم تا آن را نسازیم. دیگر از تهاجم نظامی مستقیم آمریکا چه اقدام بزرگتری علیه ایران قابل انجام بود که همچنان دست و پایمان می‌لرزد. نمونه هند و پاکستان هم به ما نشان داده که دنیا وقتی در کار انجام شده قرار بگیرد نهایتاً کنار خواهد آمد و ورود شما به باشگاه دارندگان بمب اتم را می‌پذیرد. به هر حال گوش به فرمان رهبر عزیزمان حضرت آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای هستیم و مطمئنیم بهترین تصمیم را در این زمینه اتخاذ و فتوایی بروز و منطبق با نیاز امروز کشور صادر خواهند کرد. چراکه غربی‌ها با تمام توانشان و برای برخوردی آخرالزمانی با ایران به میدان آمده‌اند.
مهر ۲۶, ۱۴۰۵
مهر ۵, ۱۴۰۵
شهریور ۲۵, ۱۴۰۵
شهریور ۲۱, ۱۴۰۵
مرداد ۲, ۱۴۰۵
آبان ۲۰, ۱۴۰۵
آبان ۲۰, ۱۴۰۵
آبان ۲۰, ۱۴۰۵
آبان ۲۰, ۱۴۰۵
آبان ۲۰, ۱۴۰۵
