ظریف در سخنان خود با استفاده از تعابیر رکیک، دوگانه‌ای جدید ساخته و بازهم ایران را به‌جای دشمنان، متهم کرده است.
در سخنانی که اخیراً در فضای مجازی منتشر شده، محمدجواد ظریف ضمن توهین و استفاده از تعابیر رکیک که نقل آن دور از شان مخاطبان فرهیخته است، دوگانه‌ای جدید با عنوان «نگاه تهدید محور یا فرصت محور»، علیه امنیت ایران طرح کرد.
ظریف به‌نوعی ایران را مسئول دشمنی‌ها و مشکلات معرفی کرد و علت آن را نگاه تهدید محور از سوی تهران دانست.
او دلیل ادعاهای خود را این‌گونه عنوان کرد: «اگر نگاه ما به منطقه تهدید محور باشد، باید سفیرمان نماینده قدس باشد، اگر نگاهمان فرصت محور باشد، باید سفیرمان بازرگان و دیپلمات باشد. چرا سفرای ما در افغانستان و سوریه و عراق، نماینده قدس هستند؟ چون آن‌ها را تهدید می‌بینیم. اگر تهدید نبینیم، آن‌وقت زمینه برای فرصت ایجاد می‌شود.»
ظریف در این سخنرانی، عربستان را یکی از کشورهایی می‌داند که باید نگاه تهدید محور به آن را اصلاح کنیم. او تاکید کرد که اگر ما عربستان را تهدید بدانیم، آن‌وقت برای ما تهدید می‌شود.
در اینجا لازم است چند نکته بسیار ساده را به آقای ظریف که سال‌ها وزیر خارجه بوده و در این وزارت خانه حضور داشت، آموزش داد.
جدای از آنکه ادعاهای ظریف در خصوص سفرا صحیح است یا مانند موارد گذشته دروغ، باید دانست که حضور نظامیان رده‌بالا در سفارت‌خانه‌های مهم، اقدامی است که توسط بازیگرانی همچون آمریکا انجام می‌شود.
از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱، سفیر آمریکا در عربستان، جان ابی زید، ژنرال ۴ ستاره ارتش ایالات‌متحده و طولانی‌ترین فرمانده سنتکام، بود. این ژنرال پر سابقه، در جنگ‌های متعدد آمریکا در منطقه حضور داشت.
پرواضح است که آمریکا نگاهی فرصت محور به پادشاهی سعودی دارد. به‌ویژه ترامپ که حتی به‌طور علنی تعبیر گاو شیرده را برای سعودی‌ها به کار برد. با این حال، چنین نظامی رده بالایی را به‌عنوان سفیر خود در عربستان انتخاب کرد.
یکی دیگر از کشورهایی که ظریف از آن نام برده و ایران را در ارتباط با او متهم به نگاه تهدید محور کرده، افغانستان است. ظریف باید بیاموزد که از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، سفیر آمریکا در افغانستان، سپهبد کارل آیکنبری، با ۳۵ سال سابقه خدمت نظامی، بود.
انتخاب یک چهره نظامی به‌عنوان سفیر توسط آمریکا، حتی در کره جنوبی نیز دیده می‌شود. دریاسالار هری هریس، فرمانده سابق ناوگان اقیانوس آرام و ناوگان ششم ایالات‌متحده، از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱، سفیر آمریکا در کره جنوبی بود.
ژنرال ولیام کرو، یازدهمین رئیس ستاد مشترک ایالات‌متحده بود که از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷، به‌عنوان سفیر آمریکا در انگلستان، خدمت کرد.
تئودور کاتوف، سفیر پیشین آمریکا در امارات بود که پیش از حضور در وزارت خارجه، در ارتش خدمت می‌کرد.
سفرای نظامی آمریکا در کشورهای مختلف، لیستی پرتعداد است. این افراد نه صرفاً در کشورهایی که دشمن آمریکا، بلکه در کشورهای متحد آمریکا به‌عنوان سفیر خدمت کرده‌اند و اندیشمندان روابط بین‌الملل، این موضوع را رویکردی تهدید محور و عامل تخریب روابط نمی‌داند.
البته انتخاب نظامیان به‌عنوان سفیر، به ایالات متحده محدود نمی‌شود و کشورهایی همچون انگلستان نیز چنین رویکردی را در انتخاب سفرا در نظر گرفته‌اند.
ظریف در بخشی دیگر از صحبت‌های خود، بازهم به موضوع مذاکره پرداخت و گفت: «اگر من اینجا تا صبح راجع به گذشته غر بزنم، قاسم زنده می‌شود؟ سیدحسن زنده می‌شود؟ بیایید یک واقعیت را بپذیریم. همان کاری که مائو برای چین انجام داد. مائو گفت من به خودم باور دارم که جلوی آمریکا بنشینم و با آن مذاکره کنم. چین بعد از این بود که پیشرفت کرد.»
این درحالی است که ظریف حداقل از دهه ۷۰ تاکنون در حال مذاکره است یا در مذاکرات نقش داشته یا به مذاکره توصیه می‌کند.
پیش از هر دو جنگ نیز، ایران در حال مذاکره و امتیازدهی بود. اما آمریکا جنگ را انتخاب کرد. بعد از جنگ ۴۰ روزه نیز ایران بازهم مذاکره کرد و آمریکا بازهم آن را نقض کرد.
اینکه با نشستن جلوی آمریکا مشکلات حل می‌شود، موضوعی است که شخص ظریف سال‌ها آن را انجام داد. اما نتیجه آن، افزایش تحریم‌ها و تحمیل جنگ بود.