براساس اطلاعات صورت مالی گروه شستا، حاشیه سود عملیاتی و خالص این گروه طی چهار سال اخیر تقریبا نصف شده است؛ به‌طوری‌که حاشیه سود عملیاتی گروه از ۲۲.۸ درصد در سال ۱۴۰۱ و ۲۴.۸ درصد در سال ۱۴۰۲ به‌ ۱۱.۳ درصد در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۵ رسیده است. همچنین حاشیه سود خالص گروه نیز از ۱۹.۹ درصد در سال ۱۴۰۱ و ۲۱.۵ درصد در سال ۱۴۰۲ به ۹.۲ درصد در سال مالی منتهی به خرداد ۱۴۰۵ رسیده است.
این دو شاخص‌ نشان می‌دهند شستا به ازای هر واحد درآمد، سود کمتری نسبت به گذشته کسب می‌کند و کارایی سودآوری آن کاهش یافته است. قابل ذکر است از آنجایی‌که تصمیم‌های مدیران در حفظ حاشیه سود و کنترل هزینه‌ها، تخصیص بهینه منابع و راهبری شرکت‌های زیرمجموعه بر سودآوری کل گروه اثرگذار بوده، افت این شاخص‌ها نشان از ناکارایی عملکرد مدیریت فعلی بوده و بازنگری در مدیریت کلان شستا را الزامی می‌کند. محمدرضا سعیدی مدیرعامل فعلی شستا از نمایندگان افراطی اصلاح‌طلب در مجلس ششم بود و از همان ابتدا هم انتصاب یک چهره سیاسی در شستا با مخالفت کارشناسان مواجه بود و سقوط وضعیت درآمدی این شرکت قابل پیش‌بینی بود.
روزنامه کیهان در آبان ۱۴۰۳ در واکنش به انتصاب سعیدی به عنوان مدیرعامل جدید سازمان تامین اجتماعی مطلبی منتشر کرد و نوشت: مدیرعامل سازمان تأمین اجتماعی، با صدور حکمی غیرقانونی و سؤال‌برانگیز، محمدرضا سعیدی را به عنوان سرپرست شرکت سرمایه‌گذاری تأمین اجتماعی (شستا) منصوب کرد.
محمدرضا (میثم) سعیدی، از اعضای طیف رادیکال دفتر تحکیم در دهه هفتاد بود که به همراه برخی عناصر دیگر مانند حقیقت‌جو و موسوی خوئینی و یوسفیان و تاجرنیا، در فهرست انتخاباتی حزب مشارکت/ اصلاح‌طلبان وارد مجلس ششم شدند و در تحرکات ساختارشکنانه به عنوان پیاده‌نظام حزب منحله مشارکت نقش داشتند. از این جمع، حقیقت‌جو و موسوی خوئینی پس از دوره نمایندگی از کشور گریختند و پناهندگی گرفتند.
میثم سعیدی جزو متحصنان مجلس و مدعیان استعفا بود؛ جمعی از افراطیون سیاسی‌کاری که مجلس را به بن‌بست کشاندند و در حالی که نارضایتی مردم از این سیاسی‌کاری‌ها وعدم توجه به مشکلات اقتصادی اوج می‌گرفت، کوشیدند با تهدید به استعفا در کنار برخی مدیران دولت خاتمی، انتخابات مجلس هفتم را به تعطیلی بکشانند که البته ناکام ماندند.
میثم سعیدی آن روزها بازیچه پدرخوانده‌های افراطیون بود و صلاحیتش رد شده بود. او همچنین در ادامه دنباله‌روی از پدرخوانده‌های حزب مشارکت، نامه موسوم به جام زهر که خواستار تسلیم در برابر آمریکا به بهانه مسئله هسته‌ای بود را امضا کرده بود.