بیش از ۱۲۰ اقتصاددان، مدیر و متخصص حوزههای مختلف اقتصادی و حکمرانی، با صدور بیانیهای نسبت به سیاستهای اقتصادی تحمیلکننده فشار بر معیشت مردم انتقاد کرده و خواستار تغییر رویکردهای غلط اقتصادی، اصلاح فرماندهی اقتصادی کشور، پاسخگویی مسئولان و دفاع از حق مردم برای مطالبه عدالت و معیشت شدهاند.
در این بیانیه آمده است: فجایعی چون کاهش «ارزش پول ملی» که به تعبیر امام شهید «آبروی کشور» است، گران کردن بنزین و بازی با کارتهای سوخت، گران کردن گاز و برق و اقلام ضروری زندگی و تصمیماتی که هر روز آرامش روانی و معیشت مردم را نشانه میرود حاکی از این واقعیت تلخ هستند که اقتصاد کشور قربانی نسخههایی شده است که سالهاست با روکش دروغین اصلاحات و جراحی اقتصادی به مردم تحمیل میشوند. نسخههایی که هر بار با بهانه باز کردن گرهی از زندگی مردم نوشته شدند اما گره تازهای بر زندگی مردم زدند.
اما این بار مردمفریب نخواهند خورد. نه فریب کسانی را که میگویند: «هیچ راهی جز گران کردن و فشار بر سفرهٔ مردم وجود ندارد» و نه فریب کسانی را که میخواهند از نارضایتی مردم برای تسویهحساب با انقلاب و ایران اسلامی استفاده کنند.
ما اقتصاددانان و متخصصان حوزههای مختلف حکمرانی و عدالتخواه بهعنوان بخشی از مردم مظلوم و مقتدر ایران بر سر عاملان بیعدالتی و مسببان ناکارآمدی در دولت و رهاسازان اقتصاد ایران فریاد میزنیم تا شاید به خود بیایند و از مسیر غلطی که در آن پای نهادند برگردند:
فریاد اول: راهحل وجود دارد
مشکلات اقتصادی ایران نه بیراهحلاند و نه قابل انکار. راهکارهای علمی و اجرایی برای برونرفت از این وضعیت بارها ازسوی اقتصاددانان انقلابی و عدالتخواه ارائه شده است. مشکل اینجاست که دهههاست یک جریان فکری خاص بر اتاق فرمان اقتصاد کشور مسلط شده و از تریبونها و رسانههای پرقدرت برخوردار بوده است اما در مقابلِ آنها صدای اقتصاددانانی که استقلال کشور و عدالت اجتماعی را مقدّم بر رضایت سرمایهداران و تسلیمطلبان و غربگرایان میدانند شنیده نشده است.
اینکه برای هر تصمیم غلطی بهانهای از قبیل قاچاق و کسری و ناترازی و ضرورت آزادسازی قیمتها ردیف شود دیگر قابل قبول نیست. مردم حق دارند بپرسند که چرا همیشه سادهترین راه برای مدیران اقتصادی گران کردن زندگی مردم است؟ چرا بهجای تغییر چارچوبهای فاسد و مقابله با رانتخواری و انحصار و فساد دست در جیب مردم میکنند؟ دروغ است اگر بگویند هیچ راه دیگری وجود ندارد. راه بلکه راههای بسیار وجود دارد اما ارادهٔ اجرای آن در این جریان اقتصادی و مدیران غربزده دیده نمیشود.
فریاد دوم: با این فرماندهان اقتصادی به مقصد نمیرسیم
با تیم اقتصادی فعلی و تفکری که امروز سکّان اقتصاد کشور را در دست دارد نمیتوان انتظار گشایش داشت. اقتصاد ایران در شرایط جنگ اقتصادی به یک فرماندهی متمرکز و مقتدر نیاز دارد. به یک ستاد جنگ اقتصادی محتاج است که بهجای تکرار نسخههای شکستخورده و توصیههای صندوق بینالملل پول، تمام ظرفیت کشور را برای حل ریشهای مشکلات بسیج کند بلکه بهجای رویکرد دفاعی در جنگ اقتصادی رویکرد تهاجمی اتخاد نماید.
اگر دولت در همهٔ حوزهها تغییر نمیکند دستکم فرماندهی اقتصادی آن باید تغییر کرده و در میانهٔ یک جنگ تمامعیار ترکیبی و اقتصادی از دولت در حوزهٔ اقتصاد خلعید شود. تهدیدها باید به فرصت تبدیل شوند و اقتصاد کشور از زیر سلطهٔ تفکری که نسخهای جز فشار بر مردم ندارد خارج شود. این مسئله دیگر فقط یک اختلافنظر دانشگاهی نیست. پای زندگی میلیونها ایرانی و امنیت کشور و پیروزی و خداینکرده شکست در یک جنگ وجودی در میان است.
فریاد سوم: وفاق با مردم یا وفاق علیه مردم؟
آن دسته از مسئولان دولتی و نمایندگان مجلس و صاحبان تریبون که به نام وفاق از این سیاستها حمایت میکنند یا در برابر آن سکوت میکنند باید بدانند که مردم حمایت و سکوت آنان را فراموش نخواهند کرد. وفاق اگر به معنای همدستی برای تحمیل فشار اقتصادی بر مردم باشد نه عقلانیت است، نه مشروع است و نه در راستای حفظ وحدت و انسجام ملی. وفاق واقعی باید حول عدالت و استقلال و دفاع از منافع عمومی شکل بگیرد. نمیتوان به نام وحدت دهان منتقدان را بست و از مردم خواست هزینهٔ تصمیمات غلط مدیران را بدون اعتراض بپردازند. هر مسئولی که در برابر این سیاستها میایستد باید مأذون و مأجور باشد و هر مسئولی که از آنها دفاع میکند باید مسئولیت سیاسی و اجرایی مواضع خود را بپذیرد.
فریاد چهارم: نمیگذاریم مردم را سپر سیاستهای معیشتسوز کنید
امروز دو جبهه در برابر مردم قرار دارند. یک جبهه کسانی هستند که با تصمیمات غلط و نسخههای لیبرالی سفرهٔ مردم را کوچک میکنند. جبههٔ دیگر کسانی هستند که از همین مشکلات برای ضربه زدن به امنیت و استقلال و اصل انقلاب سوءاستفاده میکنند. مردم به غیر از خودشان و امامشان با هیچکسی عقد اخوت و ولایت نبستهاند. اگر کسی در خیابان به نام دفاع از انقلاب خواست اعتراض اقتصادی مردم را با چماقِ وفاق خاموش کند باید بداند که بویی از انقلاب و انقلابیگری نبرده است. اگر کسی هم بخواهد با سوءاستفاده از اعتراض مردم اصل نظام و امنیت کشور را هدف بگیرد باید بداند که مردم اجازه نخواهند داد سرمایهٔ اجتماعی و استقلال کشور قربانی نقشهٔ دشمنان شود و آن نیتهای شومی که در دیماه ۱۴۰۴ به کودتا منجر شد و ناقص ماند را تکمیل کنند.
مردم صاحب این انقلاباند… نه دولت مالکِ مردم است و نه مخالفانِ انقلاب نمایندهٔ مردم.
فریاد پنجم: خیابان مال مردم است
خیابان مِلک طِلق مردم است. مردمی که در تمام این سالها از کشور دفاع کردهاند. مردمی که در روزهای سخت پای امنیت و استقلال ایران ایستادهاند. همانهایی که زیر سایه تهدید روی پلها و دورِ نیروگاهها و در میدانهای دفاع از حق حضور پیدا کردهاند امروز نیز حق دارند برای عدالت و معیشت و کرامت خود مطالبهگری کنند. این مردم دو دسته نیستند. آن مردمی که از ایران دفاع میکنند با آن مردمی که از گرانی و بیعدالتی به ستوه آمدهاند یک ملتاند. قیام مردم قیام به قِسط است. این قیام نه قیامی است برای حفظ بیعدالتی و نه مجوزی برای سوءاستفاده دشمنان. هیچکس حق ندارد به بهانهٔ احتمال سوءاستفاده دشمن، مردم را از مطالبه بازدارد. اتفاقاً یکی از بزرگترین روزنههای امید دشمن همین است که مردم از مطالبهٔ عدالت مأیوس شوند و خیابان را به میدان تقابل مردم با یکدیگر تبدیل کند.
غربزدهها برای اجرای سیاستهای معیشتسوز خود، با ایجاد فرصتهای کاذبی چون ذینفع کردن آنها در دارایی دلاری و سهمیه بنزین، تلاش میکنند مردم را فریبدهند و آنها را با این تصور که گرانسازی به نفعشان است، به سپری تبدیل کنند که در مقابل سایر مردم بایستند. یا طوری به مردم وانمود کنند که هر اعتراضی به سیاستهای نادرست، انتقاد به حاکمیت و اصل نظام است و با این فریب، مردم را در مقابل یکدیگر قرار دهند. جوانان و نوجوانان نیز باید مراقب باشند. جریان لیبرال سرمایهداری زالوصفت و الیگارشی اقتصادی درصدد است دوباره از آنها بهعنوان سپر استفاده کند تا پشت سرِ فطرتِ عدالتخواه و آزادگیطلب ایشان به سیاستهای معیشتسوز خود ادامه دهد. مبادا جوانی که دل در گرو عدالت و ایران دارد ناخواسته به سپر بلای کسانی تبدیل شود که نتیجهٔ سیاستهایشان چیزی جز فشار بر همان جوان و خانوادهاش نیست.
فریاد ششم: این بار مردم نقطهزنی خواهند کرد
دیگر اجازه نخواهیم داد تا مسئولیت تصمیمات غلط اقتصادی لیبرالها به گردن رهبری و نظام انداخته شود و با هرکسی که چنین کند مقابله خواهیم کرد. مردم باید بدانند چه کسی تصمیم گرفته و چه کسی اجرا کرده و چه کارشناسان و رسانههایی از آن حمایت کردهاند. مسئولیت این سیاستها متوجه طراحان و مجریان و حامیان آنها ازجمله مسئولان اقتصادی دولت و مجلس و حامیان ایشان در سایر نهادهاست. هیچکس نباید پشت عنوانهای کلی پنهان شود. هرکس مسئول اتخاذِ تصمیمی است قطعاً باید دربارهٔ پیامدهای آن پاسخگو باشد. مردم قرار نیست هزینهٔ بیمسئولیتی برخی مدیران را بدهند و بعد هم به سکوت دعوت شوند. این بار مطالبهٔ مردم روشن و دقیق است: تغییر سیاستها و چارچوبهای غلط و کنارگذاشتن مدیران ناکارآمد و پاسخگویی مسئولان و بازگشت «تفکر و نگاه انقلابی و روحیهٔ جهادی» به فرماندهی اقتصادی و حکمرانی کشور.
فریاد هفتم:
تا چه زمانی قرار است هزینه ناکارآمدیها، تصمیمات ناپایدار و سیاستگذاریهای متناقض این جریان از جیب مردم و تولیدکنندگان پرداخت شود؟ تا چه زمانی باید فعالیتهای مولد کشور هزینه تصمیماتی را بپردازند که نتیجه آنها افزایش نااطمینانی، تضعیف تولید و گسترش فعالیتهای غیرمولد است؟
تکرار خطاهایی که آثار مخرب آنها پیشتر آشکار شده است، نه قابل توجیه است و نه با الزامات شرایط خطیر کنونی کشور سازگاری دارد. در این مقطع که دشمنان خارجی و امتداد آنها در داخل چشم طمع به نابودی ایران بستهاند، کشور بیش از هر چیز به توقف تصمیمات و رویههای مخرب، تقویت ارزش پول ملی، جلوگیری از شوکهای قیمتی، جبران قدرت خریدِ ازدسترفتهٔ مردم بهویژه محرومین و مستضعفین، مبارزه با مفسدین اقتصادی و قاچاق سازمانیافته و حمایت واقعی از فعالیتهای مولد نیاز دارد.
فریاد آخر: این بار خیابان سلاح مطالبهگری و عدالتخواهی خواهد شد
در دستِ مردمِ مبعوثشده نه سلاحی برای جنگ با یکدیگر و نه ابزاری برای آشوب و تخریب وجود ندارد. ما اقتصاددانان و مدیران و متخصصان انقلابی در کنار این مردم و در میان اقیانوس پیشروان بصیرت میمانیم. اینبار خیابان سلاح مطالبهگری و نظارت عمومی و عدالتخواهی میشود. مردم با حضور آگاهانه و مطالبهگری مستمر اجازه نخواهند داد که نه دولت از مسئولیت فرار کند و نه دشمن از اعتراض آنان نردبان بسازد. مطالبه و نظارت مردم، اغتشاش نیست بلکه فریاد عدالتخواهی است. بازپسگرفتن حقی است که برای آن انقلاب کردند و پای آن ایستادند. این مردم برای استقلال و آزادی و عدالت و امنیت و رفاه انقلاب کردند. قرار نبود به واسطهٔ تسلط و نفوذ جریان واداده لیبرال و غربزدههایی که رهبر کبیر انقلاب اسلامی امر به بیرون ریختن آنها کردند امروز شاهد آن باشیم که «استقلال سیاسی» به وابستگی اقتصادی و «عدالتخواهی» به توجیه فشار بر محرومان و «آزادی» به سکوت در برابر تصمیمات غلط تبدیل شود. این بار مردم نه انقلاب را به جریان غربزده و نه اعتراض خود را به دشمنان ایران واگذار میکنند.
خیابان، ملک و سنگر و سلاح و میدانِ نبرد مردم ایران است و اینبار مردم از آن برای بازپسگیری انقلاب و عدالت از دست نااهلان و نامحرمان استفاده خواهند کرد و ذیل آفتاب ولایت و هدایت امام سید مجتبی خامنهای (حفظهاللهتعالی) در مسیر ایجاد تمدن نوین اسلامی گام خواهند نهاد و تا ظهور سرورمان امام عصر (ارواحنافداه) از پای نخواهند نشست. انشاءالله
