بررسی شاخص‌های مهم اقتصادی نشان می‌دهد در ۲ دهه اخیر که ایران تحت تحریم‌های ظالمانه قرار گرفته، هرگاه دولت‌ها تمرکز خود را بر مذاکره با آمریکا برای رفع مشکلات قرار داده‌اند، اوضاع اقتصادی وخیم شده و هرگاه دولت‌ها تمرکز خود را مذاکره قرار نداده‌اند، اوضاع اقتصاد کشور به مراتب بهتر شده است.
از اواسط دهه ۸۰ آمریکا و کشورهای غربی به بهانه پیشرفت هسته‌ای، ایران را تحت تحریم‌های غیرقانونی خود قرار داده‌اند. در این ۲۰ سال شاهد فعالیت ۴ دولت احمدی‌نژاد، روحانی، شهید رئیسی و پزشکیان بوده‌ایم.
دولت‌های روحانی و پزشکیان راه چاره مشکلات اقتصادی را مذاکره با آمریکا دانسته و تمرکز خود را بر مذاکره با آمریکا برای رفع تحریم‌ها قرار دادند اما دولت‌های احمدی‌نژاد و شهید رئیسی با وجود پیگیری مذاکرات، اما تمرکز خود را رفع مشکلات تولید داخلی و ارتقای همکاری‌های منطقه‌ای قرار دادند. اکنون نتیجه این دو رویکرد را مقایسه کرده‌ایم که تا مشخص شود تمرکز بر مذاکرات آمریکا به نفع اقتصاد ایران بوده یا خیر.

سقوط رشد اقتصادی در دولت‌های مذا‌کره‌ دوست

همچنین بخوانید:

انسداد تنگه هرمز، واحدهای پتروشیمی در آسیا را به تعطیلی کشاند

در ۸ سال دولت احمدی‌نژاد متوسط رشد اقتصادی فصلی ۲.۵ درصد بود اما در دولت حسن روحانی به علت تمرکز بر مذاکرات بی‌نتیجه هسته‌ای و دل بستن به برجام نافرجام، رشد اقتصادی به ۱.۵ درصد سقوط کرد.
دولت شهید رئیسی توانست با اتکا به تولید داخلی و عدم تمرکز بر مذاکرات هسته‌ای، رشد اقتصادی کشور را جهش مناسبی دهد و به ۴.۶ درصد برساند که ۳ برابر رشد دوره حسن روحانی بود؛ اما در یک سال اخیر مجددا با روی کار آمدن دولتی اصلاح‌طلب که صرفا به مذاکره به آمریکا دلبسته است رشد اقتصادی کشور نزولی شده و به ۱.۸ درصد سقوط کرده است.
مقایسه رشد اقتصادی بدون نفت هم نشان می‌دهد دو دولت احمدی‌نژاد و شهید رئیسی که تمرکز خود را مذاکرات با آمریکا قرار ندادند موفق‌تر بودند. متوسط رشد اقتصادی بدون نفت در دولت احمدی‌نژاد ۴ درصد و در دولت شهید رئیسی ۳.۶ درصد بود اما در دولت‌های مذاکره‌محور حسن روحانی و مسعود پزشکیان این شاخص به ترتیب ۱.۵ درصد و ۱.۴ درصد بوده است یعنی کمتر از نصف دولت‌های احمدی‌نژاد و شهید رئیسی.

همچنین بخوانید:

اختلال گسترده در اقتصاد و زنجیره تامین جهانی

ســـرمایه‌گذاری منفی با مذا‌کره

شاخص مهم دیگر، رشد تشکیل سرمایه ثابت ناخالص است که مهمترین شاخص در حوزه سرمایه‌گذاری واقعی در یک اقتصاد است و میزان سرمایه‌گذاری در بخش‌های مولد یک کشور را نشان می‌دهد. طبق گزارش بانک مرکزی، هرگاه دولتی تمرکزش را بر مذاکره با آمریکا قرار داده، سرمایه‌گذاری در کشور منفی شده و هرگاه دولتی تمرکزش را بر رفع مشکلات تولید داخل قرار داده، سرمایه‌گذاری در کشور مثبت شده است.