جنگ ایران و اسرائیل به عنوان یک نبرد ژئوپلیتیکی به وقوع پیوسته که در آن کریدور عرب-مدیترانه (IMEC) به‌عنوان ابزاری برای منزوی‌سازی ایران و کاهش نقش تاریخی‌اش در ترانزیت شرق به غرب مطرح‌شده است که ایران با دو بار هدف‌گیری بندر حیفا به عنوان کانون این کریدور، معادلات آمریکایی-اسرائیلی را به هم ریخته‌است.
کریدور عرب-مدیترانه (IMEC) که نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی بنیامین نتانیاهو از آن با عنوان «برکت» یاد کرده، قرار است هند را به اسرائیل و سپس به اروپا متصل کند و از کشورهای عربستان، امارات، اردن و مصر عبور کند. نتانیاهو در سخنرانی خود در مجمع عمومی سازمان ملل، این مسیر را رقیب تنگه هرمز و محور مقاومت معرفی کرد و آن را عاملی برای کاهش نقش ترانزیتی ایران دانست.
پروژه آیمک بیش از آن که یک مسیر اقتصادی باشد، یک طرح ژئوپلیتیکی برای منزوی‌سازی ایران و حذف نقش تاریخی آن در اتصال شرق به غرب است. رهبر معظم انقلاب نیز در خطبه عربی نمازجمعه نصر سال گذشته، صراحتاً این کریدور را بخشی از طرح غربی-عبری برای تسلط بر منطقه خوانده بودند و جنایات اخیر صهیونیست‌ها را در همین راستا تفسیر کرده بودند.
شهر بندری حیفا که به عنوان دروازه تجارت این رژیم با دنیا شناخته می‌شود، در دو حمله اخیر نیروهای مسلح ایران با موشک‌های تماماً ایرانی مورد حمله گرفت که به اذعان رسانه‌های صهیونیستی، ویرانی‌های آن بی‌سابقه و حیرت‌آور بوده است. کریدور آیمک نیز از بندر حیفا می‌گذرد و بعد به بندر پیرائوس یونان در دریای مدیترانه می‌رسد. حیفا به عنوان مرکز اصلی تأمین انرژی اسرائیل محسوب می‌شود و بیش از ۶۵ درصد نیاز داخلی کشور به سوخت پالایش‌شده را تأمین می‌کند. کریدور آیمک علاوه بر انتقال کالا، قرار بود که مسیر انتقال انرژی کشورهای عربی حاشیه خلیج‌فارس به اروپا و بالعکس از گذرگاه رژیم صهیونی باشد.
پس از حملات رژیم صهیونیستی و دفاع جانانه ایران با موشک‌های ویرانگر خود، امنیت اقتصادی رژیم صهیونیستی که بدهی ۳۵۷ میلیارد دلاری دارد، با چالش جدی مواجه شده است. وزارت دارایی اسرائیل سقف کسری بودجه را معادل ۴.۹ درصد تولید ناخالص داخلی تعیین کرده که تقریباً برابر با ۱۰۵ میلیارد شِکل (۲۹.۵ میلیارد دلار) است. این بودجه شامل ذخایر اضطراری است، اما بیشتر آن در جریان جنگ اخیر غزه مصرف شده و برای مقابله با بحران فعلی با ایران هیچ منابعی در نظر گرفته نشده است. از سوی دیگر، برای مقابله با این طرح، تقویت مسیرهای ترانزیتی عبوری از ایران مهم‌ترین و مؤثرترین گزینه است. ایران با موقعیت بی‌نظیر جغرافیایی، می‌تواند با توسعه کریدورهای شمال-جنوب، شرق-غرب و محورهای ریلی و جاده‌ای متصل به کشورهای همسایه، خود را به‌عنوان گزینه‌ای امن، مقرون‌به‌صرفه و قابل‌اتکا به بازرگانان و سرمایه‌گذاران بین‌المللی معرفی کند. به گفته مهدی باقری، کارشناس حمل‌ونقل و ترانزیت، پایان دادن به پروژه آیمک، تنها از مسیر موشک و مقاومت نمی‌گذرد. ایران باید نشان دهد که در کنار توان نظامی، در حوزه اقتصادی و ترانزیتی نیز قدرتی اثرگذار است. این کارشناس تصریح کرد که هر چه مسیرهای ترانزیتی ایران فعال‌تر شوند، موقعیت رژیم صهیونیستی برای تصاحب دروازه ارتباطی آسیا و اروپا تضعیف خواهد شد؛ و این یعنی پیروزی در نبردی بی‌صدا اما سرنوشت‌ساز.