آنا اولیتزکی، یک زن اسرائیلی ساکن تل‌آویو، اخیراً ویدیویی در فیس‌بوک منتشر کرد که همسایه‌اش را در حال بستن درِ پناهگاه مشترک نشان می‌داد. او نوشت: «لطفاً به من کمک کنید. نه پلیس و نه شهرداری هیچ کمکی به من نکردند.» یکی از همسایه‌ها توضیح داد که آن مرد سه سال است که از پناهگاه به عنوان انبار استفاده می‌کند و برادرش باغ مجاور را تصرف کرده و در آنجا آلونکی برای خودش ساخته است.
این شهرک‌نشین صهیونیست افزود: با وجود درخواست‌های مکرر قبل از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، همسایه ما از تخلیه پناهگاه خودداری و ادعا کرد که اقلام ارزشمندی در آنجا وجود دارد. وقتی او سرانجام مجبور شد در جریان حملات در پناهگاه را باز کند، متوجه شدیم که او پناهگاه را با یک دیوار گچی تقسیم و آن را به اتاقی تنگ تبدیل کرده که به سختی برای دو نفر جا دارد.
وی تصریح کرد: پناهگاه هنوز پر از وسایل سنگین است و ما نمی‌توانیم آنها را از ترس متهم شدن به سرقت بیرون ببریم.
در جنوب قدس اشغالی هم، یک پیمانکار، پناهگاهی را که به ۱۶ خانواده خدمات ارائه می‌داد، تصاحب، درِ ضخیم آن را با درِ آهنی تعویض، وسایل خود را در آنجا انبار و آن را قفل کرد.
آلون کوهن، یکی از شهرک‌نشینان صهیونیست در قدس اشغالی به کانال ۱۲ تلویزیون رژیم صهیونیستی گفت که در شب اول حملات پهپادهای ایرانی، من، همسرم و چهار فرزندم در داخل آپارتمان سنگر گرفتیم، برای امنیت دعا می‌کردیم و کاملاً احساس درماندگی داشتیم. صبح روز بعد، فرزندانم تصمیم گرفتند به خانه مادربزرگشان نقل مکان کنند، در حالی که خانواده‌های دیگر در راه پله پناه گرفتند یا در آپارتمان‌های خود ماندند؛ درحالی که استحکامات لازم را نداشتند.
به گفته وکیل یوسی هاویلیو، مشاور حقوقی سابق شهرداری قدس، پناهگاه‌ها در املاک مشترک یک معضل قانونی ایجاد می‌کنند، زیرا شهرداری اختیار مستقیم برای اخراج آنها نداشته و این موضوع به دادگاه‌ها بستگی دارد. شهرداری قدس هم گزارش داد که این نوع پناهگاه در محدوده املاک مشترک قرار می‌گیرد و مداخله بدون حکم دادگاه را دشوار می‌کند.
همچنین شهرک‌نشینان صهیونیست اعلام کردند که فرماندهی جبهه داخلی به برخی از آنها اطلاع داده بود تا زمانی که حمله «غیرنظامی» یا «خرابکاری» باشد و مستقیماً یک نگرانی امنیتی وجود نداشته باشد، هیچ کاری نمی‌توان انجام داد. یکی از شهرک‌نشینان با تلخی گفت: آن‌ها (مقامات صهیونیست) ۲۰ سال است که برای جنگ با ایران آماده می‌شوند. آیا نمی‌توانستند حداقل پناهگاه‌های ضد بمب آماده کنند؟
در محله کریات مناخیم در قدس اشغالی، اتاق‌های بتنی روی زمین به عنوان سرپناه‌های موقت استفاده می‌شوند، اما آنها حفاظت کافی را ندارند. یکی از آنها محل سکونت فردی است که تقریباً ۵۷۰ دلار برای اجاره این مکان پرداخت می‌کند. او گفت که در مواقع اضطراری در را به روی همسایگان باز می‌کند، اما اکثر آنها به دلیل ازدحام جمعیت و تهویه نامناسب ترجیح می‌دهند به جای دیگری بروند.
علاوه بر آن، در برخی موارد، این پناهگاه‌ها به عنوان خانه، اجاره داده می‌شوند و در مواقع اضطراری، افراد امکان رفتن به آنجا ندارند. در محله‌ای در غرب اورشلیم اشغالی به نام کریات یووال، شهرداری پناهگاهی را از خانواده‌ای که آن را تصرف کرده بودند، تخلیه کرد. همچنین یک مستأجر هفت سال است که در پناهگاه دیگری زندگی می‌کند و اصرار دارد که آنجا خانه اوست. یکی از همسایه‌ها می‌گوید این تنها مورد نیست و بسیاری دیگر نیز در این وضعیت هستند.
این درحالی است که حتی پناهگاه‌های عمومی در فلسطین اشغالی نیز از این وضعیت متشنج مصون نیستند. در رامات گان (نزدیک تل‌آویو)، نائوما مشولام، یکی از شهرک‌نشینان صهیونیست می‌گوید که یک پناهگاه عمومی روبروی خانه‌اش توسط یک بیمار روانی تصرف شده است که آن را به یک منطقه تفریحی تبدیل کرده و در آن شب‌ها موسیقی با صدای بلند پخش می‌شود.
منابع عبری گزارش دادند که با توجه به تشدید تنش‌های امنیتی و در تلاش برای مهار پدیده تصرف پناهگاه‌های خصوصی و رسیدگی به کمبود پناهگاه‌های عمومی، مقامات مربوطه طرحی فوری برای استقرار پناهگاه‌های سیار در مناطقی که از کمبود حفاظت رنج می‌برند، مانند منطقه تل‌آویو بزرگ، مناطق جنوب و حیفا، آماده کرده‌اند. البته مناطق عرب نشین از این پناهگاه‌ها محروم هستند و تبعیض نژادی که اسرائیل تحمیل می‌کند، در این زمینه نیز به وضوح خود را نشان می‌دهد.