وقتی که صحبت از درگیری و مقابله‌ی با دشمنان صریح جمهوری اسلامی میشود، بعضی‌ها ایراد می‌کنند که «آقا! چرا همیشه می‌گویید دشمنی، همیشه می‌گویید مبارزه؟» اینها غفلت می‌کنند، توجّه ندارند. این مبارزه را آنها شروع کردند، آمریکا شروع کرد، دشمنان وابسته‌ی به آمریکا شروع کردند؛ چرا شروع کردند؟ آمریکا چرا از ایرانِ جمهوری اسلامی این‌جور منزجر و ناراحت است؛ چرا؟ علّتش واضح است؛ برای خاطر اینکه ثروتهای این کشور، همه‌ی منابع مالی این کشور، در اختیار آمریکا بود، جمهوری اسلامی آمد آن را از اینها گرفت.
امروز می‌بینید در آمریکای لاتین یک کشور را محاصره می‌کنند، اقداماتی می‌کنند، خجالت هم نمی‌کشند، صریحاً می‌گویند برای نفت است و ما این کار را برای نفت می‌کنیم! اینجا هم برای نفت بود؛ نفت ایران، معادن ایران، مزارع ایران. این دشتهای وسیع قزوین، دشت‌های پُربار نزدیک تهران، دست صهیونیست‌ها بود و بتدریج داشتند توسعه می‌دادند. در منطقه‌ی خراسان ما، یک منطقه‌ی بسیار وسیعی بین مشهد و قوچان را داشتند آماده می‌کردند که به بهائی‌ها بدهند، به عوامل صهیونیست و عوامل آمریکا بدهند. دستشان همه ‌جا باز بود. جمهوری اسلامی آمد دست اینها را قطع کرد؛ خب معلوم است، دشمن می‌شوند.