بنابر آمار‌های اعلامی وزارت جهاد کشاورزی، امسال یک‌میلیون و ۸۰۰هزارتن شکر در کشور تولید شد که براین اساس به‌زودی در تولید شکر خودکفا خواهیم شد.
بنابر این آمارها، سالانه ۲ میلیون و ۲۰۰ تا ۲ میلیون و ۳۰۰ هزارتن شکر مورد نیاز است که امسال با تولید داخل یک‌میلیون و ۸۰۰ هزارتن شکر ، در تأمین ۹۰ درصد شکر موردنیاز خودکفا هستیم وباید تنها ۱۰ درصد نیاز کشور از طریق واردات تأمین شود تا با مدیریت واردات، توسعه کشت پاییزه و عدم دخالت دولت در قیمت خرید تضمینی چغندرقند و شکر، امکان دستیابی به خودکفایی وجود دارد.
غلامرضا نوری قزلجه، وزیر جهاد کشاورزی، گفت: با استفاده از افزایش ضریب بهره‌وری ، توان کارشناسی و تحقیقاتی در وزارت جهاد ، به دنبال آن هستیم تا حتی در شرایط کمبود منابع مالی نیز بتوانیم این اهداف را محقق کنیم. به‌طوری‌که در برخی محصولات به بیش از ۹۰ درصد خوداتکایی در برنامه هفتم دست‌یابیم.
وزیر جهاد، گفت: در برخی محصولات همچون شکر، به بیش از ۹۰ درصد خوداتکایی می رسیم، به‌طوری‌که بنا داریم تا پایان دولت چهاردهم واردات شکر را به صفر برسانیم.
۹۰ درصد شکر موردنیاز از تولید داخل تأمین می‌شود
پیمان حصادی، مجری طرح گیاهان قندی وزارت جهاد کشاورزی از افزایش ۲ برابری عملکرد تولید چغندرقند خبرداد و گفت: اکنون از ۱۰۰ هزار هکتار سطح زیر کشت چغندرقند، بیش از ۵ میلیون تن تولید داریم که این امر نسبت به دهه ۷۰، بیانگر افزایش تولید و کاهش سطح زیر کشت است.
او بابیان اینکه در تأمین ۹۰ درصد شکر موردنیاز، خوداتکا هستیم، افزود: برآوردها حاکی از آن است که امسال یک‌میلیون و ۸۰۰ هزارتن شکر، از چغندرقند بهاره، پاییزه و نیشکر استحصال می شود.
حصادی، میزان مصرف سالانه شکر را ۲ تا حداکثر ۲ میلیون و ۲۰۰ هزارتن اعلام کرد و گفت: با خوداتکایی ۹۰ درصدی، تنها ۱۰ درصد معادل ۴۰۰ هزارتن شکر، کسری نیاز کشور است که باید از طریق واردات تأمین شود، اما متأسفانه بیش از این میزان، وارد می‌شود.
مجری طرح گیاهان قندی وزارت جهاد بابیان اینکه پتانسیل خودکفایی شکر در کشور وجود دارد، افزود: اگر ظرفیت صنعتی تأمین شود، می‌توان از محل چغندرقند پاییزه نیز تولید کرد و از واردات بی‌نیاز شد. براین اساس بارها پیشنهاد داده‌ایم که دولت در قیمت خرید تضمینی چغندرقند و شکر، دخالتی نداشته و تنها وظیفه نظارتی داشته باشد.
خودکفایی شکر از طریق توسعه کشت چغندرقند پاییزه دنبال می‌شود
اسکندر زند، رئیس اسبق سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی نیز، گفت: شکر ازجمله محصولاتی است که مسیر خودکفایی آن را در صنعت مطرح کردیم، اما دستیابی به این امر چند راهکار همچون توسعه کشت چغندر پاییزه و کاهش مصرف شکر، دارد.
وی با انتقاد از مصرف بالای قند در کشور،افزود: ازنظر سلامت، لازم است که میزان مصرف قند و شکر در کشور را کاهش دهیم، چراکه نیازی به این میزان مصرف نداریم.
معاون اسبق وزیر جهاد کشاورزی، ادامه داد: خودکفایی شکر از ۲ طریق، توسعه کشت پاییزه چغندرقند به‌دلیل کاهش آب بری و کاهش مصرف دنبال می‌شود. در سند امنیت غذایی دانش‌بنیان نیز به ابعاد مختلف امنیت غذایی پرداخته‌شده است که براین اساس به دنبال افزایش تولید هستیم.
ایران یکی از ۶ کشور جهان محسوب می‌شود که به لحاظ تنوع اقلیمی، علاوه بر تولید شکر از چغندرقند و نیشکر، امکان کاشت چغندرقند به دو صورت بهاره در مناطق معتدل سرد و پاییزه در مناطق گرمسیر و معتدل گرم را دارد، اما به‌دلیل محدودیت منابع آبی، امکان توسعه کشت چغندرقند بهاره وجود ندارد. ازاین‌رو باید سیاست توسعه کشت چغندرقند پاییزه در دستور کار قرار بگیرد.
حمایت از کشت چغندرقند و کاهش واردات، راهکار دستیابی به خودکفایی شکر
بنابر اعلام وزارت جهاد کشاورزی، با توسعه کشت پاییزه چغندرقند طی ۱۰ سال اخیر، بیش از ۶۵۲‌میلیون مترمکعب مصرف آب صرفه‌جویی شده‌ است. براین اساس، میزان صرفه‌جویی درکشت پاییزه سال زراعی بیش از ۱۳۰‌میلیون متر‌مکعب بوده و به ازای هر یک متر‌مکعب آب مصرفی در هکتار، بیش از ۱.۳۳کیلوگرم شکر از چغندرقند پاییزه به‌دست‌آمده که در کشور بی‌سابقه است. باید خودکفایی شکرمانند دیگر‌ کالاهای اساسی موردحمایت دولت قرار گیرد و از طرفی واردات شکر، به حداقل برسد.
نایب‌رئیس کمیسیون کشاورزی بابیان اینکه خودکفایی شکر نیاز به حمایت برای تولید پایدار دارد، گفت: در مناطق جنوبی کشور ازجمله استان خوزستان، شرایط لازم برای تولید محصول وجود دارد، ضمن آنکه کشت چغندرقند در مناطق سردسیر هم، باید موردحمایت قرار گیرد.
پیمان فلسفی بابیان اینکه تحقق برنامه‌های امنیت غذایی مبنی بر خودکفایی محصولات اساسی نیازمند تخصیص سالانه هزار همت اعتبار است، گفت: با توجه به آنکه کشت چغندرقند پاییزه  محصول آب بر است، باید از روش‌ها، فناوری‌های جدید و الگوی کشت استفاده کنیم.
وی با تأکید بر خودکفایی محصولات کشاورزی، تصریح کرد: در اجرای سند امنیت غذایی تا افق ۱۴۱۱، بر خودکفایی محصولات اساسی تأکید شده و براین اساس باید تولید از ۱۳۳ میلیون تن به ۱۶۰ میلیون تن برسد.